Hvítelmyrr (Cmentarnik Irimgardzki, Gwiazdotka)

Przeglądano 693 razy

1. Typ:

Roślina

2. Opis:

Jeden z najbardziej charakterystycznych kwiatów irimgardzkich łąk i wrzosowisk. Przez górali i prostych ludzi nazywany cmentarnikiem bądź gwiazdotką.
Hvítelmyrr jest mrozoodporną, płożącą się byliną. Dorasta do 10-12 cm wysokości i w porze kwitnienia tworzy gęsty dywan białych, małych kwiatków. Te z oddali są niepozorne i łatwe do pomylenia z innymi. Dopiero z bliska ujawniają ciekawą budowę. W środku nieregularnej, siedmioramiennej gwiazdki tkwi identyczna, mniejsza. Cała korona jest malutka, nie większa od paznokcia kciuka. Śnieżna biel płatków przechodzi na brzegach w opalizującą, jasną zieleń, a przy dnie kwiatowym — szarość. W dotyku płatki są jedwabiście gładkie, przyjemnie chłodne i miękkie. Łodyżki rosną praktycznie poziomo i nie widać ich spod kwiatostanów.
Skromna roślina jest wybitnie ekspansywna. Jeżeli tylko natrafi na sprzyjające warunki, rozrasta się w niesamowicie szybkim tempie, w krótkim czasie niszcząc konkurencyjne gatunki. Lubi suche, typowe dla Irimgardu gleby i zimne temperatury: od umiarkowanie chłodnych po mroźne. Zwykle spotkać ją można pod postacią jednolitych, białych kobierców, ustępujących jedynie zwykłej trawie, toleruje jednak kilka rozpowszechnionych w regionie wrzosów i roślin motylkowych. Niektóre z nich mają nawet dobry wpływ na Hvítelmyrr i żyją z nią w symbiozie. Cykl wegetacyjny trwa niemal cały rok. Gwiazdotka kiełkuje wraz z końcem Naquariona, obumiera zaś w połowie Cresaima. W ciągu tego czasu niestrudzenie wydaje nasiona, pobielając łąki, ugory, rumowiska i bezdroża.
Tradycja irimgardzka kojarzy Hvítelmyrr z obrządkiem pogrzebowym. Jak przy większości ludowych zwyczajów, tak i przy tym trudno wskazać jego autora. Najprawdopodobniej, użycie gwiazdotki do celów pochówkowych związane jest z burzliwą historią tych ziem. Łatwo dostępne, estetyczne kwiaty były często jedyną formą dekoracji grobu wojownika, chowanego pospiesznie na polu bitwy. Do tego kwitły w porze, kiedy większość innych roślin zamierała. Trudno określić, czy umyślnie sadzono później Hvítelmyrr na cmentarzach, czy też sama zaanektowała irimgardzkie nekropolie, dość szybko jednak nazwano ją cmentarnikiem. Trwałość kwiatu sprawiła, iż stał się symbolem pamięci. Podeptanie Hvítelmyrr uchodzi za nietakt, a nawet profanację. Jedynie rolnicy, z natury pragmatyczni, tępią gwiazdotkę, gdy ta zagraża uprawom (np. zbóż). Kwiaty cmentarnika rzuca się na wodę, by odegnać topielice i inne rzeczne stwory. Składa się je również na rozstajach dróg, w celu odpędzenia duchów i upiorów. Na pogrzebach i z okazji rocznic śmierci pali się kadziło z ususzonych płatków. Olejki wykorzystuje się do balsamowania zwłok, a kawałkami upstrzonej kwieciem darni — okłada ciało przed złożeniem w ziemi.
Inne użycie Hvítelmyrr znają uzdrowiciele i zielarze, a także… zabójcy. Silny, skondensowany zapach kwiatu działa jak środek nasenny. Równocześnie uspokaja, przez co zapewnia chorym mocny, zdrowy sen bez koszmarów. Gdy jednak znacznie przesadzi się z inhalacjami, można uśpić pacjenta na zawsze.
Roślina gwałtownie absorbuje płyny. Gęsto splątane, miękkie dywaniki kwietne mogą się przydać w podróży, jako naturalny ręcznik. Nektar ma właściwości uśmierzające ból. Działa też łagodząco na podrażnienia skóry: otarcia, oparzenia, stłuczenia czy zadrapania. Alchemicy chętnie wyciskają wilgotne, aromatyczne kwiatki, by uzyskać komponent do mikstur, maści i innych specyfików gojących rany. Ususzone gwiazdotki są dla medyków bezwartościowe.

3. Sposób przechowywania:

Olejek — w szczelnie zamykanych, glinianych lub szklanych butelkach, słoiczkach bądź fiolkach
Sproszkowane lub całe suszone rośliny na kadzidło — w przewiewnych, zamkniętych woreczkach (np. z płótna)

4. Trwałość:

Zerwana gwiazdotka traci świeżość po kilkunastu minutach do godziny. Jeśli zbierze się wyłącznie kwiatki (bez łodyżek, korzonków i ziemi), opadną dość szybko. Najlepiej wyrywać gotowe „poduszeczki” tej byliny, zwłaszcza, że już lekkie naderwanie podnosi z ziemi cały okaz, wraz z korzeniami. Do delikatnych opatrunków używa się właśnie takich kępek. Kwiaty przeznaczone na olejek lub do suszenia należy od razu poddać odpowiedniej obróbce. Właściwie przechowywany olejek można trzymać do kilku lat. Suszki i proszek na kadzidło wietrzeją po roku.

5. Sposób, w jaki dostarcza się do organizmu:

Jako gotowy opatrunek — przykładanie kwiatów z darnią bezpośrednio do uszkodzonej części ciała, kwiatostanem do spodu. Do tego celu nadają się jedynie czyste kępki, nie zabrudzone ziemią czy śmieciami.
Jako driakiew — rozsmarowanie na skórze papki z kwiatów.
Jako zwykły środek nasenny — inhalacje na bazie olejku, rozpuszczonego w gorącej wodzie. Ilość zależy od pacjenta; jego masy ciała, odporności, stopnia pobudzenia.
Jako śmiertelny środek usypiający — wdychanie oparów z roztworu (min. 2 godz.); absorpcja esencji drogami oddechowymi (np. przez mocno nasączoną szmatkę); natarcie skóry nierozcieńczonym olejkiem.

Dłuższe przebywanie na łące pełnej kwiatów nie jest wskazane. Ciężki, mdlący zapach może wywołać zawroty głowy, nudności, osłabienie lub omdlenie. Szczególnie odradza się taki pobyt dzieciom, starcom, osobom osłabionym i chorym na serce. Bezustanny kontakt z roślinami dłużej niż dwie godziny może wywołać samoistną śpiączkę.

6. Efekt, jaki powoduje zażycie/dostarczenie do organizmu:

Inhalacje — senność, zmniejszenie napięcia psychicznego, zwiotczenie mięśni. W zależności od temperamentu pacjenta — poweselenie lub apatia. Zwężenie źrenic i zwolnienie akcji serca.
Działanie celowo szkodliwe — śmiertelna koma, poprzedzona objawami identycznymi, jak przy leczniczej narkozie. Bezpośredni kontakt z błoną śluzową lub skórą (przy wmasowaniu płynu w znaczną powierzchnię) wywołuje silną reakcję alergiczną: przekrwienie, obrzęk, łzawienie i kichanie. Opuchnięcie tchawicy prowadzi do uduszenia, a w konsekwencji śmierci.

6.1 - Czas, po jakim zaczyna działać:


Narkoza wziewna: od kilkunastu minut (przeciętna ludzka, młoda kobieta) do nawet półtorej godziny (rosły Ork).
Przymusowy kontakt dróg oddechowych i śluzówki z esencją — od kilkunastu sekund do dwóch minut.
Zastosowanie zewnętrzne — natychmiast (uczucie chłodu). Po kilku minutach odczuwalne zmniejszenie dolegliwości (świądu, pieczenia, kłucia).

6.2 - Antidotum i jego dostępność:

Brak. W przypadku skutków niefortunnego spaceru — postępowanie zgodne z regułą dla danego przypadku (zasłabnięcia, nudności, etc.).

7.Autor:

Tequila

Wróć do strony głównej