Bûshum Farfûr (Serum prawdy)

Przeglądano 557 razy

1. Typ:

Mikstura

2. Opis:

Bûshum Farfûr (w dosł. przekładzie: „Mikstura Nie-Kłamać”) to ekstremalnie rzadki i słabo poznany specyfik z Wyspy Mew, wytwarzany przez zielonoskórych szamanów Dragoniasa. Jego najbardziej spektakularne działanie — rozwiązywanie języka — odkryto przypadkowo. Pierwotnie, eliksir miał być jedynie umilającym czas środkiem na rozluźnienie, sprzyjającym konwersacji i dobrej zabawie. Kolejne poprawki w składzie narkotyku zaowocowały uzyskaniem serum prawdy.
Dokładny skład mikstury trudno ustalić. Doświadczony alchemik doszuka się konkretnych ingrediencji, lecz trudno mu będzie odtworzyć kompozycję. Każdy szaman, zielarz czy kultysta przygotowuje ją trochę inaczej. Rezultatem są niezliczone warianty Bûshum Farfûr, z których jedynie część, słabszą lub mocniejszą, można uznać za wierną pierwszej recepturze. Czarny rynek pełen jest falsyfikatów i placebo, nie przynoszących nic więcej niż weselszy humor po ich wypiciu.

Składnikami, które występują na pewno, są m.in.:
• nektar z Czary Błogości;
• nieduże ilości owocników Grzybków Szczęścia (Gladjesvampar Kunktaaturr), w różnych odmianach;
• niewielkie ilości żywicy i soku ze Skarabeusza;
• wyciąg z muchomora czerwonego;
• miód;
• nieznaczny dodatek szałwii wieszczej;
• dowolny, mocny alkohol (najczęściej wódka „Kieł Orka”).

Gotowe serum prawdy jest złotożółtą, krystaliczną, lekko spienioną cieczą przypominającą jasne piwo. Słodkawy smak mąci cierpka nuta soku z żuka. Niektórzy twierdzą, że eliksir smakuje jak sok winogronowy.
Bûshum Farfûr największą popularność zyskało w świecie przestępczym. Kto unika lub nie opanował sztuki tortur, może wymusić zeznania przy pomocy niewinnej mikstury. Środek ten skłania do zwierzeń również w sytuacjach, w których jakakolwiek przemoc byłaby kłopotliwa, np. podczas uwodzenia płci przeciwnej. Wystarczy poczęstować partnera lub partnerkę egzotycznym „trunkiem”, bardzo podobnym do krasnoludzkch wyrobów.

3. Sposób przechowywania:

W szczelnie zakorkowanych butelkach i temperaturze pokojowej. Z dala od światła. Chronić przed wygazowaniem i ogrzaniem.

4. Trwałość:

Od dwóch do sześciu miesięcy, zależnie od wersji.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:

Doustnie. Można mieszać z innym napojami.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:

Objawy wstępne:
• czerwona skóra;
• gadatliwość;
• niezdolność do kłamstwa;
• przypływ gorąca;
• rozszerzone źrenice;
• rozweselenie,
• skłonność do egzaltacji i zachwytu;
• stępienie odczuwania bólu;
• utrata kontroli;
• wzrost popędu płciowego;
• wzmożone pragnienie

Objawy zaawansowane:
• euforia;
• pobudzenie, pragnienie ruchu;
• poczucie mocy, sprawstwa;
• słowotok

Objawy skrajne (przy przedawkowaniu):
• drgawki;
• majaczenie;
• napady niekontrolowanego śmiechu;
• splątanie mowy;
• utrata przytomności

6.1 - Czas, po jakim zaczyna działać:

Objawy wstępne pojawiają się w czasie od kilku do kilkudziesięciu minut od zażycia. O szybkości i skuteczności efektów decydują różne czynniki: jakość mikstury, dawka, waga zażywającego, podatność organizmu. Na ludzkiego mężczyznę umiarkowanej budowy potrzeba pełnego kieliszka od wina. Na postawnego Krasnoluda bądź Orka zużyjemy już dwa (lub mały kufel). Dla przesłuchującego ważna jest nie tylko ściśle określona ilość Bûshum Farfûr, ale i odpowiednio wczesne jego podanie. Zeznania należy wyciągnąć, nim objawy spożycia przejdą z początkowych w zaawansowane. Kiedy ofierze poplącze się język, a jej wyobraźnia zanadto rozzuchwali, szczerość może zmienić się w konfabulację. Pytania powinny być względnie proste i nienatarczywe. Odpowiednio przeprowadzony „wywiad” dostarczy wiadomości, których nikt nie zdradziłby na trzeźwo.

6.2 - Antidotum i jego dostępność:

O ile poczęstowany miksturą dowie się o tym fakcie, powinien (jeśli tylko ma taką możliwość) wypłukać narkotyk z organizmu. Tuż po zażyciu najlepiej wywołać wymioty. Później można próbować wydalić eliksir, pijąc duże ilości wody lub innych napojów bezalkoholowych.

7. Autor:

Svart

Wróć do strony głównej