Wilkołak - opis rozszerzony

Przeglądano 4853 razy

1. Historia

Historia Wilkołaków, zwanych także Vaegärami, w Fallathanie, rozpoczyna się około 1500 lat przed Cesarstwem. Za sprawą tajemniczej rasy Negrenów, Wilkołaki pojawiły się na terenie Wolnych Mokradeł w Dziadowskiej Kniei, którą do teraz traktują z nabożną czcią, jako miejsce swoich narodzin. Vaegärzy potrafią przybierać dwie formy, wilczą i ludzką. Dzięki tej specyficznej umiejętności bardzo długo istnienie ich rasy pozostawało tajemnicą dla mieszkańców Fallathanu, którzy zaczęli unikać Dziadowskiej Kniei, jako siedziby leśnych potworów. Wilkołaki stały się tematem licznych legend i mitów. Sama rasa rozwijała się jednak nadal, z dala od ciekawskich oczu. Do roku 450 roku PC, z niespełna kilkuset osobników zwiększyli swą liczebność do kilkudziesięciu tysięcy. Wilkołacze watahy zajmowały kolejne lasy na wschód (do granicy z Romen-Dorem) i na południe (do granicy z Irimgardem).
Kolejnym ważnym wydarzeniem w historii rasy była wielka wędrówka kilku stad daleko na południe, mająca na celu zarówno osiedlenie Wilkołaków na nowych terenach, jak i odnalezienie miejsc naznaczonych mocą Bogini Chaeo’ri, które dostrzegli magowie zwani Fensarami w swych wizjach. Z czasem doprowadziło to do wyłonienia się z pierwotnej rasy kilku szczepów, które przystosowały się do warunków panujących na nowo zamieszkałych obszarach.
Ekspansja rasy trwała nieprzerwanie, aż do najazdu Daakarów na Fallath w 1284 roku. Choć Wilkołaki zwykle nie angażowały się w konflikty ludzi, to w obronie stada czy terytorium, nie wahały się użyć siły. Dzień należał do Daakarów, którzy mając ogromną przewagę liczebną nie bali się zapuszczać nawet głęboko do serca lasu. W nocy jednak królowały bestie. Wilcze stada bezlitośnie trzebiły ludzkie oddziały, które przed zmrokiem nie zdążyły opuścić głuszy. Oczywiście do takich starć nie dochodziło wszędzie i zawsze. Niekiedy, Daakarzy po prostu postępowali dalej, kompletnie nieświadomi zagrożenia skrytego w kniei. Ostatecznie jednak, okres panowania najeźdźców to czas znacznego spadku liczebności Wilkołaków. Ci zaś, którzy przeżyli zapałali nienawiścią do rasy ludzkiej. Z czasem ta nienawiść się nasiliła głównie przez kolejne wojny, którymi ludzie lubili zajmować sobie czas. W ich trakcie Wilkołaki zaczęły formować tradycje, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Na skutek poniesionych strat zaczęli się oni coraz bardziej izolować, dodatkowo wprowadzone zostało tzw. Prawo Krwi mówiące, iż każda krzywda, która zostanie im wyrządzona musi zostać wymazana krwią oprawców. Współcześnie Wilkołaki żyją albo w odizolowanych leśnych osadach, albo wśród ludzi, którzy nie są świadomi ich prawdziwej tożsamości.

2. Społeczeństwo

Hierarchia wśród Wilkołaków zbliżona jest do tej, jaką zaobserwować można w wilczych stadach. Przewodzi zatem samiec lub samica alfa. Najsilniejsi i najbardziej doświadczeni z całego stada. To oni podejmują ważne dla stada decyzje, wyznaczają przydziały oraz sprawują pieczę nad całą watahą. Alfa pozostaje na stanowisku do śmierci, rezygnacji lub, gdy większość stada uzna Ją/Jego za niezdolnego do dalszego przewodzenia stadu. Nie ma, jednak jednolitego schematu wedle, którego wybierany jest nowy Przywódca. Każda grupa posiada własne zasady, które łączy jedynie honorowość. Wśród Vaegärów bowiem wszelakie nieczyste zagrywki przyjmowanie są bardzo negatywnie i mogą doprowadzić tylko i wyłącznie do porażki kandydata oraz tych, którzy ośmielili się spiskować razem z nim.
Niżej w hierarchii jest Fensar. Jest obdarzony darem magii, który jest rzadki pośród Vaegärów. Na ogół dysponuje Magią Natury, a jego zaklęcia głównie potęgują zdolności samego maga, jak i sojuszników. Prócz tego cechuje go głębokie zrozumienie praw natury. Zna sposób życia zwierząt, potrafi rozróżnić większość leśnych roślin. Nieobce są mu też ich właściwości, dzięki czemu jest zdolnym medykiem. Fensar jest przez resztę stada traktowany z należytym szacunkiem. Zwykle w stadzie jest tylko jeden, a jego opinia jest podczas różnych narad traktowana bardzo poważnie, gdyż Wilkołaki wierzą, iż Fensar jest najbliższy Chaeo'ri i najlepiej rozumie jej wolę.
Watahy są autonomicznymi bytami nad, którymi nikt nie sprawuje władzy zwierzchniej. Wyjątkiem jest wojna, gdy kilka watah wybiera jednego lub jedną z Przewodników na Ferla, któremu wszyscy członkowie działających ze sobą watah okazują bezwzględne posłuszeństwo.

3. Wygląd i charakterystyka

Vaegärzy są istotami zmiennokształtnymi, i wśród form, które przybierają wyróżnić można trzy:
Człowiek (Agal) - W tej formie ich wygląd nie odbiega znacząco od wyglądu ludzi. Jedyną różnicą jest brak grubszej warstwy tłuszczu, przez co ich sylwetki są albo bardzo szczupłe, albo posiadają wyraźnie zarysowane mięśnie. Mają lekko wyostrzone zmysły słuchu oraz węchu w porównaniu do ludzi.
Wilkołak (Khergal) - Pierwsza przemiana, która początkowo jest bardzo bolesna i trwa nawet do dziesięciu minut. Opanowując ją, Zmiennokształtni mogą przybierać swoją najpotężniejszą formę będącą hybrydą człowieka oraz wilka. Dzięki temu stają się znacznie silniejsi i zwinniejsi. Wyprostowani osiągają wzrost do dwóch i pół metra. Zmysły nie są aż tak wyostrzone, jak w formie Kherag, jednak nadal ich węch i słuch są lepsze niż w ludzkiej postaci. Warto również nadmienić, iż w formie tej wzrok nie ulega pogorszeniu. Ponadto Khergalowi znacznie trudniej jest się kontrolować z uwagi na zwierzęcą naturę, ponieważ jest to mieszanka ludzkich zachowań i zwierzęcych instynktów. W formie tej są najbardziej porywczy i impulsywni.
Wilk (Kherag) - Ostatnia forma, którą przyjmują zbliża ich najbardziej do natury, dzięki czemu są w stanie ją zrozumieć. Jako Kherag przypominają wilka, a czasami nawet są mylone z wargami ponieważ niektóre osobniki na czterech łapach osiągają bardzo imponujące rozmiary, jakie wśród wilków zdarzają się niebywale rzadko. Zawsze jednak kolor futra jest zbliżony do koloru włosów w ludzkiej postaci. Pomimo, iż ich wzrok słabnie, zmysły takie jak węch i słuch stają się bardziej wyostrzone. Podczas przebywania w tej formie czują mocniej zew krwi, jednak jest on o wiele słabszy niż w postaci Khergal, co ułatwia panowanie nad sobą. Vaegärowie twierdzą, że tylko w tej formie czują i zachowują się prawdziwie. Bez kłamstw i wielu negatywnych cech, jakie niesie ze sobą posiadanie ludzkiego umysłu.

Poza tym niezależnie od tego, jaką formę przybiera aktualnie Vaegär, można zauważyć, że znaczną część populacji cechuje porywczość. Rzadziej też ukrywają swoje uczucia i nie wstydzą się ich, uznają je za naturalną część siebie. Mimo, iż związani z naturą czasem odnajdują się jako rzemieślnicy. Jedną z ich cech jest zapach przypominający psa, przez który ich prawdziwą naturę potrafi wyczuć wiele zwierząt. Zwłaszcza roślinożercy będą okazywać niepokój. Za to wszelakie psowate, odwrotnie. Vaegärzy pod postacią Kherag mogą “nakłonić” psy czy też wilki na przykład do zaprzestania ataku lub skierowania go na określonego przeciwnika.
Vaegärzy żadnej z ras nie traktują szczególnie wrogo, do czasu, aż nie zostanie zakłócony ich spokój. Jeśli czyjeś akcje będą odebrane negatywnie czy to w stosunku do terenu uznawanego przez Vaegärów za dom, czy też samej watahy, można być pewnym, że szybko ściągnie sobie na głowę wszystkie zamieszkujące okolicę osobniki. Prócz tego jest jeszcze jedna istotna rzecz, obok której żaden Wilkołak nie przejdzie obojętnie. Nekromancja. Zmiennokształtni nienawidzą tego, w jaki sposób magia narusza naturalny bieg rzeczy bezczeszcząc zwłoki, tworząc karykaturę życia, a nawet wiążąc duszę z ciałem, nie pozwalając jej połączyć się z Matką.

Potomstwo wszystkich wilkołaków rodzi się jako przedstawiciele rasy ludzkiej, którzy muszą przejść rytuał Przebudzenia po spełnieniu wszystkich jego warunków, aby zostać pełnoprawnymi Vaegärami. Tenże fakt, w połączeniu z praktycznie identyczną fizjologią ludzi i wilkołaków w formie Agal, pozwala przedstawicielom obydwu tych ras krzyżować się ze sobą i płodzić potomstwo zdolne do zostania Vaegärami. .

4. Wierzenia

Wilkołaki wierzą w jedną boginię - Chaeo'ri, która według nich jest uosobieniem natury. Nazywają ją też Najwyższą Matką, a siebie, jak i inne stworzenia uważają za Jej dzieci.  
Wyznawcy Najwyższej Matki nie będą fanatycznie bronić każdej żywej istoty. Natura sama zwykła pozbywać się słabych i nieprzystosowanych. Wierząc w Chaeo’ri i spoglądając przez jej pryzmat, Vaegärzy nie uznają wyższości innych ras, tym samym wszystkich traktując jednakowo.
Prawo Krwi, które to narodziło się ponad pół wieku temu, zobowiązuje Wilkołaki do zmycia krwią każdej krzywdy skierowanej w stronę ich rasy. Nie znaczy to, że zaatakują każdego, kto tylko wejdzie na ich terytorium, dostanie on szansę, by je opuścić. Jeżeli jednak mądrze jej nie wykorzysta, zostanie zaatakowany. Podobnie jest w przypadku ataków na członków stada, każdy z rodziny jest zobowiązany ofiarować swą pomoc w razie potrzeby. Prawo to dotyczy również problemów, z którymi wataha nie może sobie poradzić sama, wtedy to każdy Wilkołak, który znajduje się na tyle blisko, aby pomóc jest do tego zobowiązany w imię wspólnego dobra.

Obrzędy
Przebudzenie (Surreo) - rytuał mający na celu rozbudzenie prawdziwej natury Wilkołaka. Jedynym niepodważalnym warunkiem, jaki musi spełniać kandydat zanim doń przystąpi jest odpowiedni wiek. Osobniki, które nie dożyły 15 wiosen nie są w stanie znieść nagłej deformacji ciała, która kończy się śmiercią. Sam rytuał rozpoczyna się w momencie pojawienia się Luminusa na nieboskłonie oraz wypiciem przez kandydata przygotowanego przez Fensara, specjalnie na tę okazję napoju. Podczas tego obrzędu nie jest wymagana obecność wszystkich Zmiennokształtnych, niemniej jednak psychiczna możliwość dodania otuchy kandydatowi skłania większość do przybycia i towarzyszenia mu podczas tego jakże ważnego dlań momentu. Każdy z obecnych tam wilków zdaje sobie sprawę, przez co będzie przechodziło szczenię, bowiem oni również brali w tym udział i podobnie jak on teraz, mogli liczyć na obecność swoich późniejszych braci i sióstr. Narkotyczne działanie podawanego specyfiku wyzwala u niego szybko narastającą agresję, która w połączeniu z działaniem białej tarczy na niebie inicjuje przemianę. Proces ten jest o tyle niebezpieczny, iż gniew w momencie pełnego działania mikstury jest trudny do okiełznania, dodatkowo również dochodzi przerażający ból, któremu towarzyszy zmiana formy w Khergal. Jest to krytyczny moment, w którym sprawdzana jest wyższość siły woli nad naturą bestii. W przypadku pozostania przy częściowej świadomości, w której to łączą się dwie natury, forma bestii osiąga swój pierwotny kształt, jakim jest Kherag. Jest to wyraźny znak dla wszechobecnych, że rytuał dobiegł końca i są świadkami przebudzenia kolejnego brata lub siostry. Wtedy to łączą się wyjąc, razem z nowym członkiem watahy we wspólnym hołdzie do Luminusa. Ci zaś, którzy nie są w stanie kontrolować samych siebie stanowią zagrożenie dla wszystkich mieszkańców lasu i nie ma dla nich innego losu jak tylko śmierć.
Błogosławieństwo Chaeo'ri  (Chaeo`ri Kratak) - Jest to ostatni rytuał dla przebudzonego, który to odprawiany jest po rytuale przejścia, gdy Vaegär jest gotowy na swoje pierwsze polowanie. Przeprowadza je razem z całym stadem, które w tym przypadku jedynie mu towarzyszy. To on jest tutaj głównym myśliwym i to jego zadaniem jest upolowanie swojej ofiary. Kiedy to nastąpi, gromada ofiarowuje pierwszą śmierć, swojej bogini. Jest to znak, że Vaegär stał się częścią watahy i został pobłogosławiony przez Chaeo’ri.
Noc Krwawego Księżyca (Bargal Crei) - Ma to miejsce raz do roku i zdaniem Wilkołaków symbolizuje moment, w którym błogosławieństwo Matki spłynęło na pierwszych Vaegärów. Tego dnia wszystkie Wilkołaki, które przeszły rytuał Przebudzenia, całkowicie oddają się naturze bestii. Rozpoczynają się łowy, w których uczestniczą całe watahy. Nikt i nic nie może czuć się bezpiecznie, za wyjątkiem samych Zmiennokształtnych. Nawet w szale Krwawego Księżyca, Wilkołak nigdy nie zaatakuje swojego pobratymca. Przedstawiciele pozostałych ras myślących powinni jednak mieć się na baczności. Tym bardziej, że dziki nie oznacza bezmyślny. Wilkołaki nigdy nie rzucą się wprost na duży oddział, by dać się powybijać, nie zdarza się także by odwiedzały miasta. Lecz każda mniejsza grupka osób na traktach czy w leśnych ostępach powinna strzec się wilczych stad, bowiem w Noc Czerwonego Księżyca wycie zwiastuje śmierć!
Święto Objawienia (Manath Sathi) - To Święto powstałe jako pamiątka po objawieniu Chaeo'ri w przeciwieństwie do poprzedzającej je Nocy Krwawego Księżyca, ma pozytywny wydźwięk. To czas radości i pokoju. Jest to uroczystość, podczas której zabrania się polowań. Przez pierwszy dzień, wszyscy zebrani poszczą i modlą się do Najwyższej Matki, by ta nadal miała ich w swej opiece. Dopiero dnia drugiego wszyscy zebrani ucztują, oraz dyskutując, poruszają wszelkie tematy. W ten dzień żadne pytanie nie zostanie wyśmiane, ani żadna krew rozlana. Ma to symbolizować zjednoczenie się z otaczającą naturą oraz uświadomić wszystkim czym jest harmonia. Poprzez długie debaty jasnymi staje się wiele aspektów życia, młodzi zdobywają wiedzę od starszych, a ci z kolei poszerzają jeszcze bardziej swoje horyzonty czy też doradzają w sprawach, których na co dzień nikt by nie poruszył. Wszystko po to, by uświadomić Vaegärom, że poza przynależnością do watahy wszystkie są dziećmi Chaeo'ri.
Pochówek (Ranoth) - Pośród Zmiennokształtnych szczególnie popularne jest grzebanie zmarłych w ziemi. Tak by pozwolić im po śmierci złączyć się z naturą, ale jednocześnie okazać szacunek ciału zmarłego nie pozwalając, by zostało sponiewierane czy też zbezczeszczone. Najczęściej towarzyszy temu prosta ceremonia, połączona z modlitwą za… żywych. A dokładniej za całe jego stado. Jest tak ponieważ wedle wierzeń Vaegärów, dusza zmarłego, który posłuszny był prawom Matki sama znajdzie drogę do Niej. Zaś temu, kto nie przestrzegał praw za życia, po śmierci nawet modlitwy nie pomogą. Z kolei tym, którzy żyli w pobliżu ludzkich siedzib, często przewidziany jest pogrzeb zgodny z ludzkimi tradycjami danego regionu. Ma to po części związek z doskonałym kamuflażem tej rasy i sytuacjami, kiedy to Vaegärowie mogą zabrać tajemnicę swego pochodzenia do grobu.

5. Stosunek do Kultu Magii i Loży Rozumu

Vaegärzy rozumieją naturalny Dar Magii, cierpliwość w dążeniu do potęgi i samokontrolę. Widzą w magii wrodzony dar taki sam, jakim są kły i pazury. To tylko środek. Jak zostanie wykorzystany zależy jedynie od osoby, która go posiadła. Z drugiej strony szczerą nienawiścią darzą nekromancję m.in za naruszanie naturalnego porządku. Wobec magów są ostrożni, jeśli tylko mają szansę obserwują ich zachowanie, nie komentując i nie zmieniając go w żaden sposób. Magia daje namiastkę władzy, a najłatwiej poznać drugą osobę widząc, w jaki sposób ją wykorzystuje.
U Vaegärów nie zdarzają się ateiści, nawet jeśli wiara jakiegoś osobnika zostanie zachwiana, to nie wyrzeka się Matki, a raczej porzuca służbę Jej, nierzadko na nowo budując kodeks, którym będzie kierować się w życiu. Nigdy jednak, nie odrzuca Jej istnienia.
Rzemiosło nie jest obce Wilkołakom i czasem nawet dokonują one nowych odkryć. Jednak Vaegärów cechuje pod tym względem znaczna ostrożność. Nie ogłoszą swoich osiągnięć szerszej publice. Pozostawią to raczej w tajemnicy, którą podzielą się z nielicznymi, lub nawet zabiorą do grobu. Zresztą zwłaszcza jeśli idzie o nowinki technologiczne, Wilkołaki będą patrzeć na nie podejrzliwie, wybierając raczej sprawdzone rozwiązania. Także pokaźna grupa potępia rozwój widząc w nim zagrożenie dla natury i jej praw. Zresztą wiele odkryć, jak chociażby czarny proch czy ogniste mieszanki tylko utwierdzają ich w tym przekonaniu.

6. Pomoc

a) Powszechne informacje o rasie
- Wilkołaki za dnia są ludźmi, a nocą zmieniają się w bestie pod wpływem pełnej tarczy Luminusa,
- można je poznać po długich kłach nawet, jeśli są w formie człowieka,
- jeśli wejdziesz na terytorium Wilkołaka, zginiesz,
- dobrą metodą, aby uchronić się przed atakiem bestii jest natarcie swojego ciała silnie aromatycznymi roślinami,
- Wilkołaki boją się ognia,
- Zmiennokształtni wyją do księżyca podczas pełni, niezależnie od miejsca, w którym się znajdują,
- Wilkołaki nienawidzą się kąpać oraz stronią od wody,
- Wilkołaka można poznać po jego beknięciu, gdyż prawdziwa bestia zaryczy,
- bestie te przyprawiają rogi mężom, którzy tracąc czujność zasypiają podczas pełni,
- ugryzienie Wilkołaka jest śmiertelne lub pozwala na przemianę,
- brak im ludzkiej inteligencji i rozsądku,
- ich ząb noszony na szyi przynosi szczęście.

b) Poradnik jak odgrywać rasę

Agal - Jest to zwykła postać człowieka. Nikt nie jest w stanie powiedzieć patrząc na nas, że jesteśmy Wilkołakiem. O tym musimy sami pamiętać, co by nie dać sobie wejść na głowę i kierować naszą postacią.
Khergal - Postać bestii. Najpotężniejsza pod względem bojowym postać Wilkołaka. Wielkie cielsko, ogromne łapska zakończone szponami, pysk z mocnymi kłami. Cały obrośnięty futrem, podobnie jak w postaci wilka. Ich głównym atrybutem jest siła fizyczna, przez co ciosy zadawane przez Wilkołaki często są trudne do odparcia. Gdy ktoś zobaczy Wilkołaka w tej formie nie jest w stanie osądzić, kim też ów osobnik jest w postaci ludzkiej. Warto również pamiętać, że jest to forma, w której najtrudniej jest się kontrolować i nawet najbardziej doświadczonym zdarza się podejmować decyzje pod wpływem impulsu, nie wspominając już o młodszych.
Kherag - Bestie posiadają różny kolor sierści oraz różnią się od siebie wielkością. Nikt nie może stwierdzić, że jesteśmy Wilkołakami nawet w tej formie, mimo iż jesteśmy więksi, niż normalne osobniki z tego gatunku. Wilk jest zwierzęciem a to, że Wilkołaki mają taki właśnie dar przemiany w wilka nie świadczy, że każdy rozpozna nas po rozmiarze ciała, kolorze futra czy czymś jeszcze innym. Odgrywając postać wilka należy pamiętać, że wilk nie używa mowy ludzkiej oraz że łatwiej jest w tej postaci zdradzić swoje uczucia z uwagi na nieco zmienioną anatomię (np.: strosząc uszy, nie kontrolując machania ogonem, jeżąc sierść na grzbiecie). Zachowuje za to w zupełności osobowość i inteligencję postaci, taką samą, jak w innych formach.

Przemiana
Sposób, w jaki gracz opisze przemianę nie jest z góry narzucony i w tej kwestii ma on absolutną dowolność. Dla nowych graczy polecamy zapoznanie się z resztą stada i tym jak to wygląda w ich przypadku, ponieważ zawsze można nauczyć się czegoś nowego. Nie jest bowiem dopuszczalne opisywanie skrótowo tzn. „był człowiekiem i się nagle w wilka zmienił”. Chodzi o pokazanie tej przemiany.  Warto również wspomnieć o pierwszej zmianie kształtu (zazwyczaj opisana w profilu), która nie dość, że jest bardzo bolesna, trwa stosunkowo długo w porównaniu z kolejnymi. Dodatkowo przemiana taka trwa jedną turę, co oznacza, że gdy zdecydujemy się w danym poście na przemianę, nie zdążymy już wykonać żadnej innej czynności.

Charakter postaci:
Wilkołak, jako rasa neutralna wobec innych może mieć niemalże dowolność charakteru, ale pod żadnym pozorem nie może mieć w charakterze członu „zły”. Każdy odgrywa postać wedle uznania.

c) Dodatkowe informacje o rekrutacji
Każda rekrutacja wygląda inaczej i nie odbywa się schematycznie. Tak więc zanim zgłosisz się na kandydata dobrze zapoznaj się z projektem rasy.

 

Autorzy: Shëd [17379], Ehrel [5827] oraz Hasmor [3130]
Poprawki: Thoran

Wróć do strony głównej