Wutan

Przeglądano 1852 razy

I. Nazwa i metryka

Pełna nazwa kraju: Imperium Wutan

Nazwy zwyczajowe i lokalne: Imperium Smoka, Imperium Trzech

Dewiza: „Brakiem odwagi jest wiedzieć co prawe, lecz tego nie czynić”

Stolica: Zhanjing

Herb:

wutan

Hymn: Wutan, jako państwo, nie posiada hymnu. Idea została zawarta w marszowym rytmie bębnów, który podkreśla charakter i specyfikę państwa.

Ustrój: Junta.

Charakter kraju: Praworządny

Język Urzędowy: Wutański, Wspólny, Leonidzki

Panteon Bóstw: Politeizm, przedstawienie bóstw w smoczej formie: Xaifen, Jiaolong/Jiao, Tianlong,­ Tsui, Chì hú, Hēi hú, Báihú, Laohu.

Liczba Ludności: 4 mln. ludności (40% Ludzi, 40% Leonidów, 10% Orków, 4% Elfów, 5% Inne rasy, 1% Chimerydy)

Silne gałęzie gospodarki: Rozwinięte rolnictwo i rybołówstwo 2 pkt. (Ryż, Herbata, Trzcina cukrowa, Ryby), Wydobycie metali 1 pkt. (Rudy żelaza), Wydobycie niemetali 1 pkt. (Węgiel), Rozwinięta metalurgia 2 pkt. (Broń, Narzędzia rolnicze), Produkcja drewna oraz drewnianych produktów 1 pkt. (Szkutnictwo, Bambus), Wydobycie klejnotów (Nefryt) 1 pkt. , Budownictwo 1 pkt. , Cud świata 2 pkt.(Świątynia Szkarłatnego Lotosa) , Wyjątkowa jednostka 1 pkt.

Słabe gałęzie gospodarki: Wydobycie niemetali (Miedź), Hodowla zwierząt (Konie), Magia.

II. Historia

Początki istnienia Wutanu sięgają roku 4070, kiedy na tereny Sheorath - Krainy Deszczu- przybyli pierwsi ludzie. Początkowo prowadzili oni koczowniczy tryb życia, szukali jednak dla siebie miejsca, które dałoby im możliwość osiedlenia się na stałe. Znaleźli je w opustoszałej i zniszczonej, przez uprzednio wycofujących się z kontynentu Dakaarow, krainie. Leżąca odłogiem przez ponad dwa stulecia ziemia wymagała wielu lat poświęceń i ciężkiej pracy, aby doprowadzić chociaż jej część do używalności. Burzliwa przeszłość niosła jednak nadzieje, że nikt nie będzie chciał się o nią upomnieć. To dało wędrowcom zarówno motywację do działania, jak i zapewniło niezbędny czas to założenia pierwszych osad. Trochę czasu upłynęło, nim rodziny Zhushan natrafiły na siedzibę Harressdrenów, z którymi w późniejszym czasie nawiązali relacje pokojowe. Szukając dogodnych miejsc pod uprawę roli, klany rozproszyły się po całym terytorium nieistniejącego jeszcze wówczas państwa. Spośród nich prym wiodły rodziny: Wei, Sheng, Xo, Zhou, Lin oraz Shinx. Również w tym czasie pojawiły się pierwsze, nomadzkie plemiona Leonidów, które w wyniku rytualnego pojedynku `Agni Kai` zostały przyjęte do dopiero forumującej się wutańskiej społeczności.

W roku 4140 dominujące rody doprowadziły do podpisania paktów, jednoczących osadników na terytoriach klanowych. Przymierze to nie trwało jednak długo. Młody Weixan stanąwszy na czele rodziny Wei w niespełna piętnaście lat objął pozycję Wielkiego Chana, a następnie wypowiedział wojnę klanowi Sheng, czym zapoczątkował wyścig zbrojeń oraz długoletnią tradycję konfliktów pomiędzy rodami, o wpływy i terytoria. Okres ten trwał łącznie trzydzieści pięć lat i został nazwany "Wielką Wojną Klanów", w trakcie której Weixanowi nadano przydomek Krwawy. To też w jej wyniku pomniejsze rody, jak chociażby Shinx, zostały wchłonięte przez agresora, a inne, jak Xo i Zhou, połączyły swoje siły, dając początek nowemu znaczącemu klanowi: Qi. W roku 4195 podpisano pakt o nieagresji pomiędzy ocalałymi klanami Wei, Sheng, Lin i Qi. Tereny pokonanych zostały podzielone i zagarnięte przez zwycięzców. Spokój jednak nie trwał długo. W 4202 roku po raz kolejny na wutańskich terenach doszło do walk. Promotorami były cztery niewielkie klany: Totomi, Xandu, Wu Lan oraz Manju, które wyodrębniły się na wcześniej zagrabionych ziemiach. Chcąc dodać swym działaniom niezbędnej siły i zapewnić wsparcie, w niecały rok po powstaniu zawiązały pomiędzy sobą sojusze. Te działania umożliwiły klanom w roku 4206 przeistoczenie się rebelii w wojnę domową w imię odzyskania utraconej wolności i ziem, trwającą nieprzerwanie przez 15 lat. Po tym okresie, zwanym "Schizmą klanów" osiągnięto krótkotrwały pokój. Nie powstrzymało to jednak dalszego rozwoju militarnego kraju. 4215 rok przyniósł zmiany w procesie nauczania sztuk walk. Powstały pierwsze, duże i oficjalne Szkoły Walki i Fechtunku we wszystkich prowincjach. Każda z nich szczyciła się szkoleniem w innych technikach. Za twórcę tego sposobu uważa się orka, Graxa Strasznego.

Wkrótce z północy nadeszło nieznane dotąd zagrożenie w postaci Nordyjczyków. W 4219 roku, po wielu miesiącach walk, udało się przepędzić najeźdźców z kraju. Zawieszenie broni określono "Pokojem Mgieł". Był to początek trwających wiele lat wojen z sąsiadami. W 4289 roku czwarta z nich omal nie złamała hartu ducha Wutanu, kiedy wysocy rangą dostojnicy wojskowi trafili do nordyjskiej niewoli. Po tym wydarzeniu walki kontynuowano przez kilka kolejnych miesięcy, aż w końcu udało się zapewnić pokój na północy.

W międzyczasie, w 4250 roku, wiedzeni migracją i ciekawością, chimerydzi przybywają do krainy Deszczu. Chociaż z początku nieufnie do nich podchodzą, w końcu Wutańczycy zaczynają dostrzegać ich przybycie, jako dobry znak od bogów. W 4304 roku orcza horda dotarła na skraj Wutanu – członkowie klanu Qi wykazując się męstwem, odparli najazd nowego przeciwnika. Sześć lat później w stolicy państwa, Zhanjing, pojawił się nieznany dotąd nikomu wojownik, który nie tylko posiadał rozległą wiedzę o smokach, ale potrafił także doskonale walczyć. Mayh Thieng, gdyż tak się nazywał obcy, w szybkim czasie zaskarbił sobie uznanie Wutańczyków, którzy dostrzegając w nim potencjał, wkrótce obwołali go Imperatorem. Wybór ten przyniósł państwu wiele korzyści i pożytecznych zmian. Jednakże trzy lata po wstąpieniu na tron Imperium Słońca, Thieng musiał stawić czoła kolejnemu zagrożeniu wojną. Pierwszy konflikt zwiastowało ponowne pojawienie się orczej hordy. Zielonoskórzy pokonani przez generała Dai Lenga, postanowili się poddać, ale ich walczeność została doceniona przez władcę Wutanu, w efekcie czego otrzymali oni propozycję wiecznego sojuszu i osiedlenia się na terenie Sheorath. Ofertę przyjęto z entuzjazmem.

Dwa lata później Nacjanie wkroczyli na tereny Imperium. Starcia zaogniły się wzdłuż całej granicy, a wszyscy zdolni do walki Wutańczycy zostali zmobilizowani do odparcia najeźdźcy, który ostatecznie wycofał się z krainy. Nikt jednak nie świętował, gdyż każdy w Wutanie wiedział o wsparciu państw zachodnich, przez które najeźdźcca odnosił porażki oraz w efekcie których musiał zrezygnować z podboju kontynentu.

Aby wspomóc gospodarkę kraju w roku 4320 Imperator Mayh Thieng wydał dekret o “Urzędzie Nefrytowym”, do którego obowiązków należało zbieranie najlepszych okazów i wyrobów nefrytowych oraz wyszukiwanie i zatrudnianie na dworze imperialnym najzdolniejszych rzeźbiarzy i jubilerów. Było to spowodowane rozwinięciem się unikalnej sztuki obróbki nefrytu, którą udoskonalili wutańscy rzemieślnicy. Było to też najprawdopodobniej przyczyną wybuchu piątej, już ostatniej z wojen prowadzonych z Nordią. Bitwa z 4329 roku, która odbyła się na morzu pomiędzy oboma krajami, dała zwycięstwo Wutańczykom. Była to olbrzymia klęska dla Nordii, której flota morska uchodziła do tej pory za niepokonaną. Chociaż nie zawarto oficjalnej ugody, niemy pakt o nieagresji uchronił sąsiadów przed kolejnymi konfliktami.

4365 rok odcisnął się  przykrym piętnem w wutańskiej historii, bowiem ukochany Imperator zmarł. Rada Trzech, która przejęła władzę po jego odejściu, do tej pory szuka godnego następcy.

III. Ustrój polityczny

W Imperium władzę od zawsze sprawowała junta. Podstawą takiego ustroju były walki między pięcioma najpotężniejszymi klanami. Dopiero pragnienie pokonania Nacjan umożliwiło zjednoczenie się kraju. Postanowiono wtedy, że Imperium zostanie podzielone na cztery prowincje, z których każda będzie posiadała swojego przedstawiciela. Odpowiadali oni bezpośrednio przed Imperatorem. W jego zastępstwie, gdy zachodziła potrzeba, dowodzenie oraz troskę o wszelkie kwestie państwowe przejmowała Rada Trzech.

Pomimo tego, że w kraju istnieją tytuły szlacheckie, dużo większą władzą i szacunkiem cieszą się wojskowi. W sprawach przestępstw zwoływana jest Rada Oficerów z danej prowincji, i to ona stanowi prawo. Wutańczycy są ludem bardzo zdyscyplinowanym, rzadko sprzeciwiającym się władzy, zwanej przez nich "Wybranymi przez Smoki”. Mimo to, w razie konieczności, wojsko jest gotowe w każdej chwili zareagować, co już nie raz udowodniono.

Imperium zachowuje neutralność, nie ingerując w zatargi krajów na zachodzie. Zainteresowanie budzą za to tereny położone w pobliżu państwa. Z tego też powodu rzadko pojawiają się na zachodzie wutańscy posłowie, za to wschód często odwiedzają zwiadowcy i szpiedzy.

Aktualnie Imperium stara się utrzymywać dobre stosunki z Nordią. Relacje z państwem Xeh’hera są całkowicie inne, gdyż jest ono uznawane za kraj pozbawiony światła, w którym panuje złowrogie bóstwo. Dlatego też żaden Wutańczyk dobrowolnie się tam nigdy nie uda. Nazywa sie je Yaminokuni - "Krajem Ciemności".

IV. Ważne postacie i rody

Miano: Wielki Strateg Shao

Rasa: Harrassedren

Wiek: 500 Lat

Charakter: Praworządny Neutralny

Specjalność: Sąd wojskowy, obrona królestwa

Zajmowane stanowisko: Rada Trzech

Najstarsza istota zasiadająca na wysokim stanowisku. Pamięta początki Wutanu, czasy Wojen Klanów oraz wypędzenie Nacjan. Za swe zasługi otrzymał stanowisko, które piastuje po dziś dzień. Harrassedren o wyjątkowej mentalności, którą niewielu rozumie.

 

Miano: Wielki Hospodar Wei'Shen Zhao

Rasa: Leonid

Wiek: 56 Lat

Charakter: Praworządny dobry

Specjalność: Gospodarka i Zarządzanie Imperium

Zajmowane stanowisko: Rada Trzech

Narodzony pod koniec lat wypędzania Nacjan z Wutanu, nie brał aktywnego udziału w wojnie. Znaczną część ze swego życia spędził na gospodarstwie, gdzie wraz z rodziną pracował dla Pana Ziemskiego. Znany jest głównie z dobroduszności oraz niesienia pomocy innym. Imperator przed śmiercią awansował go, co spotkało się z niechęcią innych. Mimo to, Wei`Shen wykazał się zdolnościami zarządzania, co zapewniło mu poparcie nawet najniższych warstw społeczeństwa.

 

Miano: Wielki Generał Kabrax Krwawy Topór.

Rasa: Ork.

Wiek: 60 lat.

Charakter: Chaotyczny Dobry.

Specjalność: dowodzenie Armią Imperium, planowanie ekspansji Wutanu

Zajmowane stanowisko: Rada Trzech

Jeden z potomków klanu wojowników, który przybył oraz wsparł Wutan w odebraniu go  z rąk Nacjan. Walczył w wielu bitwach. Zabił w pojedynku swego poprzednika i utrzymał hordę w ryzach mówiąc, iż przyszedł czas zmian. Zostając Wodzem, poprowadził swój lud wraz z Wutańczykami przeciw najeźdźcom, wtedy też wsparł go Shao, teraz zwany Wielkim Strategiem. Za swe zasługi został wybrany do Rady.

 

Miano: Najwyższa Kapłanka Xaifen - Nei-Lin Białopalca

Rasa: Człowiek

Wiek: 48 Lat.

Charakter: Neutralny Dobry

Specjalność: Przewodniczenie kultom bóstw Wutanu, dbałość o stronę religijną kraju.

Zajmowane stanowisko: Najwyższa kapłanka

Od najmłodszych lat poświęcona życiu w Świątyni Purpurowego Lotosu, jako trzecie dziecko Bai Linga i jego jedyna córka. Skupiona na wykonywaniu swych obowiązków, szybko pięła się w górę szczebli kapłańskich, zdobywając niezbędną wiedzę i umiejętności, by stać się w końcu, po kilkunastu ciężkich próbach, Głosem Bogini.

V. Hierarchia społeczna i organizacje

Wutańczycy od początku wywodzili się z klanów wojowników, toteż militarystka zakorzeniła się silnie w ich kulturze. Oczywiście, uformowane zostały tytuły szlacheckie, jednakże nie udało się zmienić tego, iż dużo większym szacunkiem darzy się osoby o wysokich stopniach wojskowych.

Rada Trzech:

Wielki Strateg:

  • Wpływy: 60%
  • Ilość stanowisk: 1

Wielki Hospodar:

  • Wpływy: 60%
  • Ilość stanowisk: 1

Wielki Generał:

  • Wpływy: 60%
  • Ilość stanowisk: 1

Kasta Armii:

Generał Regimentu

  • Wpływy: 50%
  • Ilość stanowisk: po 4 stanowiska na każdą Prowincję. Razem 16.

Pułkownik

  • Wpływy: 40%
  • Ilość stanowisk: 40, po 10 na każdą z prowincji.

Kapitan

  • Wpływy 30%
  • Ilość stanowisk to: 200, po 50 na każdą z Prowincji.

 

Czempion prowincji - osoby które wykazały się wyjątkowymi umiejętnościami walki, hartu ducha oraz determinacji w walce. Są wybierani spośród najdzielniejszych. Mają zaszczyt reprezentować prowincję bądź kraj w turniejach i pojedynkach rozstrzygających spory. Otrzymują przydomek zależnie od prowincji.

  • Wpływy 30%
  • Ilość stanowisk: 12 w całym kraju.(po 3 na prowincję)

 

Kasta zarządców:

Kung - osoba piastująca stanowisko książęce w tej części Fallathanu. Urząd może objąć każdy, kto jest Obywatelem kraju.

  • Wpływy:50%
  • Ilość stanowisk w kraju: 4

Hou – osoby piastujące stanowisko hrabiowskie w tej części Fallathanu.

  • Wpływy: 40%
  • Ilość stanowisk w kraju: 15

Nan – osoba piastująca stanowisko barona w tej części Fallathanu.

  • Wpływy: 30%
  • Ilość stanowisk w kraju: (roboczo) 40, po 10 na każdą z 4 prowincji.

Kasta niższa:

Obywatel - są to osoby, które urodziły się w kraju i odbyły roczną służbę wojskową, którą zazwyczaj rozpoczyna się po ukończeniu 16 roku życia. Obywatel ma prawo do założenia własnej działalności gospodarczej czy organizacji, może również zabierać głos w zgromadzeniach.

  • Wpływy 0%
  • Ilość stanowisk: nieograniczone.

Mieszkaniec - jest osobą, która otrzymała pozwolenie na osiedlenie się w kraju, bądź pochodzi z Wutanu, ale nie odbyła jeszcze służby wojskowej. Przedstawiciele tej kasty nie mają wpływu na politykę, gdyż w ich szeregach znajdują się głownie obcokrajowcy w postaci kupców, artystów i podróżników oraz niepełnoletni Wutańczycy.

  • Wpływy 0%
  • Ilość stanowisk: nieograniczone

Niewolnik - większość osób opisywanych tym mianem stanowią zbrodniaże, których nie skazano na smierć. Niewolnikiem może stać się nawet najwyższy urzędnik, jeżeli czyny, których się dopuścił postawiły go przez sądem.

  • Wpływy 0%
  • Ilość stanowisk: nieograniczone


Kasta dyplomatyczna:

Emisariusz - dyplomata wysyłany między prowincjami oraz krajami w celach negocjacji i porządkowania relacji między nimi. Mimo braku oficjalnej władzy, są szanowani. Rasą najlepiej odnajdującą się w tej roli są chimerydzi, obejmując najwięcej stanowisk. W miarę konieczności, mogą otrzymać rozkazy o wykonanie wywiadu u potencjalnego przeciwnika.

  • Wpływy 60%
  • Ilość stanowisk : Nieograniczona.

Anshou - Są to osoby które już doświadczyły świata oraz przekonały się iż świat polityki nie jest uczciwy i dostrzegły jak często próbuje się wykorzystać niewiedzę innych w tym aspekcie. Służą Hou i Kungom swymi radami tak, aby  ci jak najlepiej prowadzili swe relacje między klanami, starając się ograniczyć rozlew krwi.

  • Wpływy 45%
  • Ilość stanowisk: 60 - 15 na prowincję.

Jinshi - stanowisko to obejmowało zdobycie wiedzy, doświadczenia oraz doradztwo Nan’om podczas kontaktów z innymi osobami w kręgach politycznych. Są to często osoby działające w cieniu swych panów, podpowiadając jaka podjęta decyzja będzie rozsądniejsza. To uczniowie na prawdziwe stanowisko.

  • Wpływy 30%
  • Ilość stanowisk: 80 - 20 na prowincję.

 

Kasta Kapłańska:
Najwyższy Kapłan/Najstarszy Mnich - Najwyższe stanowisko osób duchownych, to oni odpowiadają za duszę i sercę Wutanu. Mimo iż nie mają aktualnej władzy, często są doradcami oraz traktowani z szacunkiem. Kapłani służą w świątyniach publicznych, zaś Mnisi w Klasztorach w których medytują, szkolą się i rozmawiają z bogami.

  • Wpływy: 60%
  • Ilość miejsc: 1 Kapłan, 1 Mnich.

Kapłan/Mnich: Pełnoprawny członek wiary lub klasztoru.

  • Wpływy: 45%
  • Ilość miejsc: Nieograniczona.

Seon: Uczeń praktykujący u kapłana/Mnicha.

  • Wpływy: 25%
  • Ilość miejsc: Nieograniczona.

Tudi: Osoba szkolona i sprawdzana pod kątem dostąpienia święceń.

  • Wpływy: brak
  • Ilość miejsc: Nieograniczona.

Główną charakterystyką jest również to, iż bogate rodziny zbierają się tworząc klany. One zaś są odpowiednikami rodów szlacheckich z zachodu, jednakże członkami klanu są również osoby nie mające więzi krwi z założycielami, mimo to powinno okazywać się im szacunek, jakby się rozmawiało z głową klanu.

Najsilniejsze klany to : Qi, Wei, Sheng oraz Lin.

Pozostałe silne klany to : Totomi, Xandu, Wu Lan, Manju, Zou Shi, Bai Pei, Hon yan, Huangfu, Doji.

VI. Prawo i zasady

Z powodu militarnego charakteru kraju, prawo i karalność wydają się obcokrajowcom bardzo specyficzne. Część kar jest bardzo surowa lub pozostawia trwałe piętno w psychice winnego. Kary cielesne są wykonywane publicznie.

 

Artykuł Pierwszy: „Każdy powinien z wielką uwagą wypełniać swe obowiązki z szacunkiem dla rodziców i zgodnie z posłuszeństwem młodszego rodzeństwa do starszego.”

Artykuł Drugi: „Każdy powinien oddawać należyty szacunek przodkom rodziny.”

Artykuł Trzeci: „Kłótnie jak i sprawy sądowe powinny być unikane, gdy tylko się da.”

Artykuł Czwarty: „Odpowiednia opieka powinna być przeznaczona szkołom publicznym w celu efektywnego ich działania.”

Artykuł Piąty: „Mieszkańcom powinno się często przypominać o istniejących prawach i obyczajach.”

Artykuł Szósty: „Wybuchy gniewu powinny być utrzymane pod kontrolą, by uniknąć dalszej eskalacji konfliktu.”

Wutańczycy kładą duży nacisk na posłuszeństwo, oddanie starszym oraz podporządkowanie Imperatorowi, a znajomość prawa jest przekazywana z pokolenia na pokolenie już od najmłodszych lat. Obowiązkiem Mandarów (Oficjeli Wutańskich) jest zbieranie ludności raz na trzy miesiące w celu nauczania praw, przypominania o nich oraz informowania o nowych decyzjach.

Kary lekkie – Odpracowanie kary na polach ryżowych. Ich długość oraz konsekwencje finansowe zależą od występku i decyzji sądu.

Kary średnie – Bicie kijem bambusowym – ilość wymierzonych razów uzależniona jest od rodzaju występku oraz decyzji sądu. Wypalane znaki na dłoniach za kradzież przy kolejnym przyłapaniu. Ostatecznie - wygnanie z kraju na określony czas lub skazanie na życie w samotności, przez określony czas.

Kary ciężkie – Piętnowanie policzków gorącym żelazem, wygnanie z kraju bez możliwości powrotu, skazanie na niewolnictwo, skazanie na służbę w wojsku w Plutonach Karnych zwanych Shange, co znaczy “Martwi”.

Wystąpienie w jakikolwiek sposób przeciwko Imperatorowi wywołuje zniesławienie i niesie ze sobą brak litości dla oskarżonego. Nie ma on prawa do wsparcia ze strony rodziny, a także wszelkie jego własności są rekwirowane przez wojsko. Jeśli osoba jest winna, przed publicznym straceniem często jest okrutnie torturowana.

Egzekutorzy – Kaci-żołnierze, dumni ze swej siły i służby, jaką pełnią. Towarzyszą oni skazanym do sal tortur. Posiadają żółty jedwabny pas, co oznacza, iż działają z rozkazu Imperatora.

VII. Kultura i obyczaje

Wutańska mentalność: Kultura, mentalność i tradycje Wutanu sprzyjają pogłębianiu więzi między członkami rodów, klanów i ludności kraju. Zakorzenione jest więc u nich głeboko, i bardzo istotne, że uważają za mało istotne lub wręcz nie na miejscu kontakty z ludami zachodu. Nie jest więc niczym dziwnym, że mieszkańcy tego kraju uważani są za zamkniętych w sobie, hermetycznych środowiskowo i chłodnych w obejściu względem innych.

 

Święta:

Wutański Nowy Rok - Najważniejsze święto w kalendarzu wutańskim, przypadające na koniec Festyara, a początkiem Naqarion (od 30 do 2). To święto, które obchodzi się publiczne, jak i prywatne. Na ulicach odbywa się pochód w towarzystwie muzyki oraz tańców mężczyzn przebranych za Smoki. Głównym elementem jest centrum korowodu, gdzie osoby niosą wyobrażenie najwyższego Smoka, Tianlonga oraz Pierwszego Imperatora.

Święto Wzlatujących Gwiazd - Święto przypada na końcówkę Nathmela (21 dnia). Ludzie zbierają się w centrach swych miast, gdzie przez kapłanów zostaje przygotowany krąg, w środku którego układa się lampiony. Utworzone z papieru, w środku mają jinzo, tabliczkę bambusową, na której wypala się życzenia oraz prośby. Rodziny mają jeden wspólny lampion i tabliczkę. Gdy lampiony znajdą się wewnątrz kręgu, unoszą się ku niebu dzięki zapaleniu podpałki, ukrytej w środku papierowej konstrukcji. Proces powtarza się kilkakrotnie, aż wszyscy obecni wyślą swe życzenia w przestworza.

Święto Czyste i Jasne - Święto to przypada na końcówkę Axumela (22 dzień). Zgodnie z wutańskimi wierzeniami tułające się po śmierci duchy ludzi mają takie same potrzeby jak żywi ludzie, odczuwają głód, zimno i pragnienie. Niedogodności życia pozagrobowego można jednak złagodzić poprzez odpowiednie rytuały oraz zapalone trociczki. Przed kamieniem grobowym umieszczana jest miska z rytualnym posiłkiem dla zmarłych. Wieczorem Wutańczycy udają się nad najbliższą rzekę lub jezioro w celu puszczenia małych trzcinowych łódek z lampionami, które mają wyznaczać kierunek zagubionym duchom.

Święto Księżyca - przypada na końcówkę Penhari (23 dnia). Święto wywodzi się z tradycyjnych obrzędów rolniczych. Księżyc symbolizuje siłę żeńską, święto jest traktowane w Wutanie także jako święto kobiet, czci się w jego trakcie Smoczycę Xaifen. Podczas święta tradycyjnie ustawia się wizerunki bogini i piecze ‘ciasteczka księżycowe’.

Święto Deszczu - Przypada ono na środek Cresaim (15 dnia). Obchodzi się je, gdy spadną pierwsze opady, wyznaczające porę deszczową. W centrach miast i wiosek, buduje się posągi lub symbole z błota. Najczęściej te zadania należą do dzieci, zaś rodzice szykują posiłki świąteczne. Prosi się w tym czasie, by pogoda sprzyjała i nie było zbyt wielu powodzi oraz by wszyscy przebywający w górach wrócili bezpiecznie.

Wutańczycy są bardzo zabobonni, w związku z tym prawie wszystkie nieszczęścia, jakie mogą spotkać człowieka przypisują Laohu, zaś wszystko co dobre Smokom. A któremu konkretnie - to już zależy od rodzaju szczęścia, jakie się przydarzyło.

Kaligrafia:

Wutańczycy zawsze przykładali wielką wagę do eleganckiego wyglądu pisma. Kaligrafia jest tu traktowana na równi z innymi dziedzinami sztuki. Granice między nią, poezją a malarstwem często się zacierają. Bardzo popularna forma to wykaligrafowany na obrazie wiersz, który wiąże się przedstawioną na malowidle sytuacją. Wyrazistość i elegancja znaków to niezmienne zasady kaligrafii, podobnie jak używanie delikatnych pędzelków wykonanych z puchu czapli. Zmieniały się natomiast techniki pisarskie. Swoją kwadratową formę wutańskie znaki zawdzięczają pisaniu na jedwabiu, bo tylko proste linie nie marszczą tej tkaniny.

Muzyka:

Charakteryzuje się głównie spokojem i harmonią. Często jest wolna, kojąca zmysły, zawiera jednak ogromne pokłady emocji w dźwiękach.

Głównymi instrumentami są: Quchin (rodzaj cytry), o postaci podłużnego drewnianego pudła złożonego z dwóch płyt (każda z innego rodzaju drewna). Płyta górna – rezonansowa – jest wygięta wzdłuż osi. W czasie gry instrument spoczywa przed grającym na stole. Shaku, flet bambusowy. Melancholijny dźwięk shaku bywa kojarzony z księżycowymi wieczorami. Ert, posiada dwie struny i jest instrumentem smyczkowym nieco podobnym do prostych skrzypiec. To najczęściej spotykany wśród mieszkańców prowincji instrument.

Budownictwo:

Główne pomieszczenia skierowane są na południe, podobnie jak przy planowaniu miast. Również poszczególne domy rozlokowane są symetrycznie po obu stronach tej osi. W ścianie północnej zazwyczaj nie ma drzwi i okien. Po środku znajduje się dziedziniec. Zgodnie z obyczajem dorośli synowie mieszkają razem z rodzicami, dom stopniowo się rozrasta, powtarzając wielokrotnie podstawowy moduł. Dało to w efekcie powstanie typowego dla Wutanu kompleksu budynków mieszkalnych zwanych hoi-tongiem, we wnętrzu, których znajduje się kilka dziedzińców z ogródkami.

Mostki: Element bardzo popularny w tradycyjnej architekturze ogrodowej. Zazwyczaj mają formę mocno wygiętego łuku. Czasami bywają zadaszone, przyjmując postać lekkiego, ażurowego pawilonu.

Dekoracje: Domy zdobione były za pomocą bambusa. Na większości z domów mieszczańskich wiszą symbole smoków u drzwi. Przy ważniejszych budowlach u szczytu jest umieszczana większa rzeźba drewniana smoka opiekuńczego dla danego miasta lub regionu.

Okna, drzwi, przepierzenia w pomieszczeniach: ze względu na klimat Wutanu, nie stosuje się szyb. Papier pozyskiwany z włókien bambusa doskonale go zastępuje, dając poczucie prywatności oraz niezbędny przepływ powietrza.

Zasady wojownika - Dai zen.

Jest to zbiór zasad, których przestrzegać ma każdy wojownik. Pierwotnie, klany Zhushanu nie posiadały zasad oraz wyznaczników, a walki były krwawe i brutalne. Gdy rozpoczęto plany zjednoczenia kraju, filozof i dawny Mistrz Miecza zaproponował ustalenie zasad i ścieżkę, którą podążaliby prawdziwi wojownicy. Nazywał się on Dai Zen i to od jego imienia zapoczątkowano ową ścieżkę.

Zasady zaś przedstawiają:

Gi - prawość. Yu - odwaga. Jin - życzliwość. Rei - szacunek. Makoto - szczerość.
Meiyo - honor. Chugi - lojalność.
Każdy, kto zginie, a charakteryzował się każdym z tych przymiotów, jest uznawany za godnego szacunku i podziwu. Osoby, które często łamią te zasady lub złamały je w obliczu Boskich Smoków, mogą zostać zmuszone do popełnienia rytualnego samobójstwa.

 

Szkoły Walki i Fechtunku:

Wutan nie słynie tylko z egzotycznych zwierząt oraz potworów, ale także z wysoce rozwiniętych praktyk walki, które zamykają się w czterech głównych szkołach walki:

 

Hai-Du Ni – („Krusząca Pięść”). Najstarsza ze szkół, mająca swe początki za czasów Graxa Strasznego, który był jej założycielem. Styl ten praktykowany jest głownie przez osoby, które nie grzeszą wzrostem oraz siłą. Polega na chwytach, dźwigniach oraz prostych, silnych uderzeniach mających na celu wybić przeciwnika przy pierwszym ciosie. Podczas nauk praktykant poznaje również tajniki walki dwuręczną maczugą lub toporem dwuręcznym. Nie jest to styl zbyt elegancki, ale nie można mu poskąpić skuteczności.

Mai-Xiu-chi – („Zwinna Łodyga”). Szkoła walki która podczas krwawych żniw zaskoczyła niemal wszystkie inne szkoły, przetrwała i rozwinęła się. Z pozoru defensywna, oparta na zwinnym ruchu w obrębie niewielkiego okręgu, pozwala kontrolować i kontrować błyskawicznie ataki nadchodzących przeciwników, kierując ich siłę przeciw nim. Preferowaną bronią tej szkoły jest prosty, giętki miecz, wykonany z cienkiej warstwy stali, która gnie się przy wykonywanych ruchach oraz bicz. Niektórzy opisują tę szkołę kwiatem róży, gdyż z pozoru piękna, potrafi pokazać kolce.

Qo-Gi-Fei – („Spojrzenie Nieba”). Wśród szkół słynie z największego nacisku położonego na spirytualną stronę walki, akceptując tylko najbystrzejszych w swoje szeregi. Medytacje oraz nauki akademickie są tu niemal tak powszechne, jak samo szkolenie ciała, jednak tylko ten, który zgłębi tajniki własnego ja może osiągnąć mistrzostwo w  tym stylu walki. Opiera się głownie na zapamiętywaniu i błyskawicznej adaptacji do walki przeciwnika, co pozwala na dobranie odpowiedniej taktyki. Preferowaną bronią w tej szkole jest wachlarz bitewny lub miecz ukryty w lasce. Wiele ciosów jest niemal skopiowanych od oponentów, co niejako utrudnia im walkę z „samym” sobą. Najlepsi członkowie tej szkoły bardzo często zostają mianowani taktykami.

Dao-Xai Kai – („Spadający Grom”). Szkoła wzięła swą nazwę od ataków, które na przeciwnika spadają dosłownie jak grom z jasnego nieba. Praktykanci Dao-Xai Kai nie są o tyle silni, co przebiegli, stosując podczas walki iluzoryczne sztuczki mające na celu odwrócić uwagę przeciwnika od nadchodzących ciosów, które kąsają szybko i boleśnie w najczulsze punkty na ciele. Przez Hai-Du Ni nazywana szkołą niegodną z powodu swoich praktyk, rozwija się jednak znacznie szybciej dzięki bogatym patronom. Ulubionym orężem tej szkoły są szpony skryte pod ubiorem z szerokimi rękawami, lub łańcuch zakończony odważnikiem, którym z łatwością można razić wrogów na odległość.

Tokokaib – („Puste Pole”). Piąta, nieoficjalna szkoła Wutan jest niczym szkoła podstawowa, dla tych którzy chcą kiedyś stać się kimś. Uczy się w niej podstaw walki wręcz, pisania i czytania a także trenuje ciało i wprawia mentalność w wojskowy reżim, panujący w państwie. Szkoła ta działa również jako wykrywacz talentów pasujących do oficjalnych szkół walk.

Magia

Ponieważ kultura i tradycje tego kraju są ściśle powiązane z obrzędowością i wysławieniem boskich Smoków, Wutańczycy nie posługują się standardową magią, z której słyną inne kraje. Imperium Smoków posługuje się jedynie trzema typami magii: Magią Przemian, Magią Umysłu oraz Magią Życia. Pozostałe dziedziny są niezwykle słabo rozwinięte, żeby nie powiedzieć, że nie zapomniane. Wyjątek Stanowi Magia Śmierci oraz Nekromancja, które cieszą się złą sławą w Wutanie.

Magia, jako Tovah Linn, czyli Łaska Smoków - to ni mniej, ni więcej, ale więź Wutańczyka z jego boskim obrońcą. Choć w Imperium Trzech nie uświadczy się uniwersytetów, czy akademii szkolących bezpośrednio w magii, nie oznacza to, że kraj ten jest całkowicie pozbawiony czarodziejów. Każdy bowiem doskonale zdaje sobie sprawę z posiadania energii, która przepływa po ciele, czy łączy ze sobą byty realne z nadprzyrodzonymi. Świadomość posiadania takiego duchowego mostu pomiędzy śmiertelnikami a bóstwami jest powszechna i stanowi wykładnik zainteresowania Smoka jego wyznawcą.  Nikt za to nie wykonuje sztuczek, czy odważy się na publiczne rzucanie zaklęć. Jest to bardzo źle postrzegane, gdyż przemawia to za rozrzutnością i nieumiejętnością panowania nad swą wewnętrzną energią, a w pewnych sytuacjach świętokradztwem z powodu trwonienia energii życiowej, którą się otrzymało od bóstw.

Wutańczycy wierzą, że osoby szczególnie bliskie Smokom obdarzone są ponadprzeciętnymi zdolnościami, które manifestować się mogą poza ciałem wierzącego. Każdy kto oddaje hołd bóstwom i w swych zadaniach dnia codziennego odnajduje czas na modlitwę i medytację ma szansę na zwiększenie swych możliwości fizycznych za pomocą techniki zwanej Su-Huen, Lotem Żurawia. Następuje to właśnie poprzez wzmocnienie ciała zesłaną z Nieba Łaską Smoków.

Wiele akademii walk posługuje się specjalnymi treningami i procedurami, które mają na celu pogłębienie naturalnej więzi z nieśmiertelnymi. Poprzez systematyczne powtarzanie pewnych zachowań i ceremoniałów studenci mają szanse na poprawę swych zdolności poznawczych, czy nawet odporność na obrażenia różnego typu.

Su-Huen, Lot Żurawia - to technika medytacji łączona z powolnymi ruchami całego ciała, mająca zbilansować równowagę umysłowo-fizyczną i otowrzyć “kanały” przez które energia, zwana Su może przepływać. Medytacje takie wykonuje się nie rzadziej, niż raz w tygodniu - zgodnie z wierzeniami Wutańczyków, utrzymuje to ciało i ducha w harmonii oraz pozwala ćwiczyć Łaskę Smoków.

VIII. Terytorium

Wutan jest równie zróżnicowany, co i jego ludność. Znajdzie się tu strzeliste góry, ginące ostrymi szczytami wśród pasm chmur, wielkie połacie lasów, zamieszkałe przez różnego rodzaju zwierzynę, wolne tereny nizin oraz wyżyn pokryte ciągnącymi się tysiącami metrów polami ryżowymi. To naprawdę niezwykłe miejsce.

Północny wschód kraju to leśny, górzysty teren. Drzewa w tym rejonie co roku pięknie zakwitają, jednak żadne z nich nie może dorównać, typowemu tylko dla Wutanu, czerwonemu bukowi. Nad górami w tym rejonie rozbrzmiewają dźwięki kilofów uderzających o skałę, gdyż znajdują się tu bogate złoża żelaza oraz węgla. Północny zachód to zalesione wyżyny. Jaskinie, które się tu znajdują, zamieszkiwane są przez monstra, zwane Oni. Rośnie tu wiele zagajników mocnego oraz sprężystego bambusa, toteż rejon ten uchodzi za głównego producenta dóbr z tego materiału. Z tej części państwa, można spokojnie spojrzeć na resztę Wutanu, gdyż im dalej od północy kraju, tym większe są niziny. Na wykarczowanych terenach leśnych powstają plantacje herbaty, która jest drugim najważniejszym towarem eksportowym.

Centralna część państwa słynie z największego urodzaju. Pola ryżowe ciągną się tu hektarami, a dzięki pokaźnym zbiorom potrafią wykarmić całe państwo i zostawić zapas w spichlerzach. Do Jeziora Tysiąca Smoczych Łusek wpada też rzeka Jinji, która dosłownie przecina całą krainę od północy aż po południe. Dzięki niej kraj ten urósł do potęgi, którą jest dziś. Wspomnieć też trzeba o plantacjach trzciny cukrowej, trzeciego z czterech najważniejszych towarów eksportowych.

Południe Wutanu to najniżej położona część kraju. Przy dużych opadach, bory iglasto-liściaste, które tam rosną, zmieniają się w bagna, to jednak nie przeszkadza miejscowej ludności, która przystosowała swój styl życia do tego miejsca. Na tych terenach można spotkać lecznicze zioła, które często wykorzystywane są w medycynie, wsie rybackie zaś rozciągają się wzdłuż brzegów rzeki, codziennie przywożąc obfity połów najróżniejszych ryb. To one bowiem są czwartym, istotnym towarem eksportowym. Pogoda w Wutanie jest zmienna, jesienią prym wiodą tu pory deszczowe, podczas których deszcz może padać niezmiennie przez kilka dni. Nie uświadczy się tu w zimie śniegu, chyba, że osoba uda się na wysokie szczyty gór, znajdujące się w północno wschodniej partii kraju, następuje za to nieznaczne ochłodzenie, wymagające od ludności cieplejszego ubioru. Wiosna oraz lato cechuje się wybitną aktywnością Solimusa, który w godzinach południowych zmusza wszystkich do przerwania pracy I udania się na odpoczynek, by uniknąć problemów zdrowotnych. Rzeki lawy, znajdujące się pod ziemią, zmuszają wilgotną ziemię do parowania, przez co praca fizyczna w takich warunkach jest jeszcze trudniejsza w niektórych porach dnia. Podczas tych gorących miesięcy, rzeka cięcia jest wykorzystywana do podlewania pól ryżowych oraz rosnącej przy brzegach trzciny cukrowej.

Zhanjing - to serce Wutanu, bijące w samym jego centrum. Największe ze wszystkich miast, ze wspaniałym pałacem Imperatora, jest militarnym, religijnym i kulturalnym ośrodkiem, z którego Imperium jest dumne ponad wszelką miarę. To tu rodzą się wszelkie idee, to tu tworzą się najdoskonalsze pomysły - Wutan bez swej stolicy z pewnością nie doszedłby do tego, czym jest teraz.

Świątynia Szkarłatnego Lotosu na jeziorze Tysiąca Smoczych Łusek (w jęz. wutańskim: - Nǐ Wén Qǐláixiàng Jiàng yóu Ráng Shìjiè Tíngxiàlái Wǒ Yào Xiàchē) - położony na środku największego jeziora w Wutanie olbrzymi kompleks świątynny, w którym czci się boskie smoki. Każdy Wutańczyk ma obowiązek, choć raz w życiu odbyć pielgrzymkę do tego miejsca, by podziękować patronom kraju za troskę i opiekę.

IX. Armia

LEKKA PIECHOTA

Nazwa: Włócznicy - Czarny kwiat

Uzbrojenie:

- Broń: bambusowa włócznia o długości około 2 metrów, z 20cm grotem.

- Pancerz: pancerz lamelkowy, hełm

Opis: Najliczniejsza jednostka piechoty Wutanu. Jej siła nie opiera się na gwałtownych szarżach czy działaniach z zasadzki, błędem wszakże byłoby uznanie, że jest to jednostka słaba. Ich dość lekkie opancerzenie sprawia, że są oni bardzo mobilni, a w rękach zdolnego stratega potrafią stawić czoło liczniejszemu, mniej zdyscyplinowanemu, przeciwnikowi.

LEKKA PIECHOTA

Nazwa: Miecznicy - Czerwony kwiat

Uzbrojenie:

- Broń: Miecz jednoręczny.

- Pancerz: pancerz lamelkowy, hełm, prostokątna, drewniana tarcza.

Opis: Oddziały mieczników mają za zadanie niszczenie formacji przeciwnika i przerywanie jego szyku. Zwykle przeprowadzają atak na flanki, by dostać się na tyły wrogiego oddziału.

JEDNOSTKA DYSTANSOWA

Nazwa: Łucznicy - Srebrny kwiat

Uzbrojenie:

- Broń: łuk refleksyjny

- Pancerz: zbroja skórzana

Opis: Zadaniem Srebrnych jest nękanie wroga i zalewanie go deszczem strzał. Nie są one specjalnie przydatne przeciw wrogowi w ciężkich zbrojach, ale z racji deszczowego klimatu Wutanu, te i tak rzadko występują. W tych oddziałach, nawet w porównaniu do włóczników, jeszcze większy nacisk kładzie się na mobilność.

JEDNOSTKA DYSTANSOWA

Nazwa: Kusznicy - Złoty kwiat

Uzbrojenie:

- Broń: Kusza

- Pancerz: Pancerz lamelkowy

Opis: Najcięższa jednostka w regularnej armii Wutanu. Ich kusze z brązu sieją zamęt w szeregach przeciwnika, a ciężkie bełty są w stanie przebić tarcze mieczników, czy lamelkowe zbroje. Zazwyczaj trzymani są za formacją włóczników, gdzie mogą relatywnie bezpiecznie siać śmierć.

KAWALERIA

Nazwa: Lekka jazda - Szkarłatny cierń

Uzbrojenie:

- Broń: łuk refleksyjny, zakrzywiony miecz jednoręczny (dao).

- Pancerz: pancerz skórzany, futrzana czapka.

Opis: Oddziały jazdy zalewają wroga deszczem strzał i nagłymi atakami podjazdowymi. Gdy któraś z formacji wroga zostaje rozbita, cierń goni uciekinierów i ścina ich swymi zakrzywionymi mieczami. To jednostka, która unika otwartego starcia, cechuje się także mniejszą dyscypliną. Często trafiają do niej drobni rzezimieszkowie i złoczyńcy. Zazwyczaj pierwsza rzuca się do plądrowania napotkanych wiosek. Ich nazwa wzięła się od tego, że są jak krwawy cierń w pięcie przeciwnika, nie pozwalając mu pokonać dużych odległości, ni spędzić nocy w spokoju, niszcząc jego morale.


FORMACJA ELITARNA

Nazwa: Czarna Orchidea - jednostka specjalna

Uzbrojenie:

- Broń: Guan dao, noże do rzucania, miecz prosty.

- Pancerz: czarne maski z brązu, hełm z końskim ogonem i barwiony na czarno pancerz lamelkowy.

Opis: Elitarna jednostka Wutanu, której członkowie chronią Imperatora, Radę Trzech, okazjonalnie również Kungów. Trening jednego z członków tej formacji zajmuje od 4 do 5 lat i jest on szalenie rygorystyczny. Guan dao wymaga niemałej krzepy i koordynacji, a każdy członków tej jednostki uczony jest podstaw taktyki i kreatywnego myślenia. Najważniejsze ma być dla nich bezpieczeństwo chronionej osoby i prestiż. Każdy z członków musi żyć zgodnie z zasadami Dai Zen, od których odstępstwo karane jest chłostą za małe przewinienia, a oznakowaniem gorącym żelazem za większe. Dla takich osób jest szansa odzyskania honoru - poświęcenie własnego życia podczas służby. Jeśli któryś z wojowników zejdzie na złą ścieżkę, jedynym sposobem w jaki może się odkupić jest ścięcie przez inną Orchideę. Ten honor może mu zostać odmówiony, jeśli podczas służby nie wykazał się należycie i nie uzyskał szacunku swych towarzyszy. Czarne maski oznaczają to, że podczas służby każda orchidea jest częścią czegoś większego. Nie posiada emocji, a jedynie obowiązek, są milczącymi cieniami Cesarza.


Nazwa: Randa
Typ: Statek morski i rzeczny
Zanurzenie: 2-4 metry, w zależności od tonażu jednostki.

Liczba masztów: od 1 do 3.

Opis: Drewniany typ statku, którego cechą charakterystyczną są wachlarzowe żagle, plecione z włókien roślinnych. Randy różnią się pomiędzy sobą tonażem, zastosowaniem, ale przede wszystkim wielkością. Tak naprawdę nazwa ta opisuje wiele statków, które posiadają kilka wspólnych cech, takich jak: prostota budowy, charakterystyczne wachlarzowe żagle, czy zastosowanie wioseł.

Użytkowanie: Rybołówstwo, eksploracja, militarne.

 

Wersja militarna Randy - najczęściej przewozi łuczników/kuszników, którzy z niej strzelają. Również na niektórych jednostkach można zauważyć zamontowane przy burtach mniejsze wersje balist.

Autor: Jian-Lin Shou

Wróć do strony głównej