Krwawa Venenum

Przeglądano 773 razy

1. Typ: Trucizna

2. Opis:
Lepka ciecz o złoto-pomarańczowym kolorze powstała przez zupełny przypadek, jak to najczęściej bywa z wielkimi dziełami. Mikstura miała w pierwszy założeniu oddziaływać na układ krwionośny i rozrzedzać krew, jednakże już pierwsze próby na zwierzętach pokazały, że efekty stosowania Krwawej Venenum są o wiele gorsze. Zwierzęta, na których przeprowadzono próby zdychały w okropnych męczarniach w przeciągu niepełnej doby po podaniu.
W skład trucizny wchodzi ekstrakt z bielunia dziędzierzawy, dzikiego barszczu, pokrzywy, jadu trupiego, tojadu mocnego i miąższu Ruvii Bladej.
By przełamać nieprzyjemny, roślinny zapach substancji, dodano do mieszanki skoncentrowany napar z bzu i lawendy.
Proces wytwarzania Krwawej Venenum trwa od 4 do 5 dni. Bardzo ważne jest dodawanie poszczególnych składników zgodnie z kolejnością i w odpowiednich ilościach. Stopniowo podgrzewaną substancję należy pięć razy zagotować i schłodzić. Dopiero po zamknięciu procesu, dzięki któremu Krwawa Venenum staje się lepką i gęstą miksturą, do cieczy dodaje się akcenty zapachowe z bzu i lawendy.
Trucizna bardzo ciężka do uzyskania.

3. Sposób przechowywania:
Jedynie w szczelnie zamkniętych, szklanych fiolkach. Nie zaleca się wystawiania trucizny ani na działanie ciepła, ani mrozu. W jednym i drugim przypadku lepka ciecz wysycha i traci swoje właściwości.

4. Trwałość:
Odpowiednio przechowywana trucizna może z powodzeniem czekać na użycie do 1,5 - 2 miesięcy.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Krwawa Venenum może być dostarczona do organizmu na różne sposoby. Możemy podać ją ofierze do wypicia, przy czym przeszkadza gęstość trucizny, za to zachęca kwiatowy zapach. Możemy natrzeć Krwawą otwarte rany swej ofiary lub zadać je ostrzem wysmarowanym tym specyfikiem. Sposób jest nieistotny, ważne, by substancja dostała się do krwiobiegu.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Krwawa Venenum to paskudny morderca. Zabija w sposób brzydki i męczący dla umierającego, nie dający się zatuszować. Na ciele otrutego najpierw powstają pęcherze wypełnione ropą, skóra pali jak smażona na żywym ogniu, szczypią oczy oraz śluzówki. Po upływie 3-4 godzin pęcherze pękają, a z porów skóry, śluzówek (nos, usta, itp.) jak i z oczu sączy się krew.
Mieszanka tojadu i bielunia powoduje w pierwszej fazie ożywienie przechodzące w nagłą utratę władzy nad mięśniami, aż do zatrzymania oddechu i akcji serca.

6.1. Czas, po jakim zaczyna działać:
W przypadku podania doustnego od chwili spożycia do pojawienia się pierwszych objawów upływa zazwyczaj godzina. Przy zranieniu zatrutym przedmiotem, bądź wsmarowaniu w ranę upływa do pół godziny.

6.2. Antidotum i jego dostępność: brak


Ashetta Ranruin Grimmaldini

Wróć do strony głównej