Miodnik pnący (miodnik villeryjski)

Przeglądano 879 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Miodnik pnący to roślina przypominająca swym zachowaniem bluszcz – pnącza dorastają do 20 metrów długości, wspierając się i oplatając wszystko, co znajdzie się w zasięgu – drzewo, mur czy kamień. Często oplątuje się na starszych pędach młodymi, jasnozielonymi i bardzo giętkimi nowymi odrostami. Ciężko jest miodnika uszkodzić, charakteryzuje się on bowiem wyjątkowo wytrzymałą i elastyczną skórką na młodych pędach (oplatających stare), chroniącą lekko słodki miąższ w młodych pędach, przypominający w konsystencji ogórek. Dla równowagi jednak stare, zgrubiałe pędy są podatne na wszelkie urazy mechaniczne. Nie zawierają w sobie charakterystycznego „miodu”. Istnieje jednak sposób na „przełamanie” obrony – charakterystyczne zgrubienia na pędach co kilka cali pozwalają w miarę prosto złamać świeży pęd, podobnie jak w wielu gatunkach traw. Elastyczne liście o jajowatym kształcie i żywej barwie wyrastają gęsto. Roślina kwitnie i owocuje na całej długości pędu. Kwiaty są barwy białej do lekko różowej, zebranej w grona po pięć do ośmiu sztuk. Z kielicha kwiatowego wyrasta cztery do pięciu płatków, chroniących długie, przypominające pędy wypustki, zakończone maleńką kuleczką. Na ich końcach w sezonie letnim zbiera się słodki nektar, przypominający w smaku i konsystencji świeżo zebrany miód – zachowuje się zresztą podobnie do pszczelego tworu, z tą jednak różnicą, iż nie da się wyrabiać z niego miodu pitnego. Jest też barwy przeźroczystej lub lekko słomkowej, w odróżnieniu od charakterystycznie złotego miodu. Nazwa rośliny pochodzi właśnie od tej substancji. Miodnik owocuje na jesień, w formie czerwonych niby-jagód. Mięsiste i barwne, stanowią pokusę dla miłośników jagód. Większa ilość szkodzi zarówno istotom humanoidalnym jak i zwierzętom za wyjątkiem ptasznika czerwonopiórego*.
Roślina ta upodobała sobie głównie równiny występujące na terytorium Villerii, stając się gatunkiem endemicznym. Występuje, choć nie za często – w przydomowych ogrodach na terenie państwa, najczęściej jest jednak dziko spotykanym pnączem.

3. Sposób przechowywania:
Wydzielina miodna zbierana w okresie letnim, zachowuje właściwości miodu - podobnie się ją przechowuje. Młode pędy – o ile uda się je ściąć – w chłodnym, ciemnym miejscu, z dostępem powietrza. Owoce przechowywać należy z dala od źródła wody.

4. Trwałość:
Miodowa wydzielina – trwałość podobna do miodu. Świeże pędy – do trzech dni od chwili ścięcia (idealnie jest je spożywać na miejscu, zaraz po zebraniu – nadają się do zaspokojenia pragnienia, są bardzo soczyste, oraz głodu, choć tylko przez chwilę), owoce psują się w ciągu tygodnia; wysuszone do dwóch lat.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Doustnie (w posiłku lub napoju).

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu: Miodowa substancja nie ma żadnego wpływu na organizm. Podobnie młode pnącza, choć zjedzenie znacznej ich ilości może przysporzyć delikwentowi problemów gastrycznych. Owoce, zarówno świeże jak i suszone powodują gorączkę, wymioty, bóle brzucha, biegunkę. W drastycznych przypadkach, odwodnienie i śmierć.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
do pół godziny od chwili spożycia.

6.2 Antidotum:
nie jest na razie znane. Jedyną formą łagodzenia efektów po spożyciu owoców to wywołanie wymiotów i podawanie dużej ilości płynów.

Autor: Áyëron

Wróć do strony głównej