Żelazodrzewo

Przeglądano 964 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Żelazodrzewo to jeden z rzadszych, ale też niezwykle cennych gatunków rosnących na bagnach. Uwielbia tereny podmokłe zasobne w metale (tutaj zależnie od podgatunku). Takie preferencje sprawiają, że dość trudno dogodzić temu gatunkowi i rośnie on z reguły w miejscach, gdzie do bagna spływają odpady z kopalń lub górskie potoki zasobne w minerały. Drzewo to dorasta do 20 metrów wysokości i niezależnie od podgatunku zawsze posiada podłużne srebrzyste liście, które zrzuca stopniowo przez cały rok. Nasiona mają postać niewielkich kolczastych kulek o zawsze czarnej zewnętrznej warstwie i kolorowi wnętrza odpowiadającemu podgatunkowi. Wyróżnia się trzy podgatunki. Pierwszy o błękitno-szarej i stalowo szarych nasionach, występujący, gdy w podłożu dominują związki żelaza i cynku. Drugi, u którego szarość miesza się z czerwonymi lub pomarańczowymi plamami, co jest wynikiem pobierania związków cyny i miedzi z otoczenia nadającej wnętrzom nasion rdzawy kolor. Trzeci, najrzadszy mający z kolei korę czarno-szarą. W ostatnim wypadku w podłożu musi znajdować się spora ilość ołowiu i adamantytu, zaś nasiona tego gatunku są jednolicie czarne. Drzewo może dożyć nawet osiemdziesięciu lat.

3. Sposób przechowywania:
Wilgoć i szkodniki nie zagrażają temu gatunkowi. Drewno nawet po ścięciu może leżeć dość długi czas w wodzie. Jednak, jeśli chce się przygotować z niego na przykład solidną tarczę czy panel, należy wcześniej poddać je trwającemu około czterech miesięcy procesowi suszenia. Jedynie w przypadku wyrobów z miedzianej odmiany suszy się drewno, któremu już nadano odpowiedni kształt.

4. Trwałość:
Żelazodrewno jest niezwykle wytrzymałe. Już czerwony podgatunek będący najmniej trwałym dorównuje hebanowi, a jest przy tym znacznie bardziej giętki. Dlatego nadaje się doskonale na łuki, jak i elementy ozdobne. Błękitne jest jeszcze wytrzymalsze niewiele ustępujące dobrej jakości stali, niestety jest przy tym dość ciężkie, jednak z uwagi na piękną szarobłękitną barwę jest chętnie używane choćby do produkcji mebli. Czarna odmiana mogłaby być wykorzystywana nawet do produkcji mieczy. Bardzo ciężkie, sztywne i wytrzymałe. Niestety jest przy tym bardzo rzadkie. Nie nadaje się także do budowy okrętów z uwagi na dużą gęstość. Łódź wykonana w całości z tego gatunku drewna najpewniej niechybnie zniknęłaby w odmętach, a przynajmniej miała skrajnie małą wyporność.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Nasiona błękitnej odmiany suszy się, a następnie ściera na proszek. Po dodaniu niewielkiej ilości wody otrzymuje się gęstą zawiesinę, którą nasącza się okłady.
Innym sposobem jest dodanie odrobiny do maści wspomagających gojenie się ran, co czyni je skuteczniejsze.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Okłady lub maści z dodatkiem nasion przyśpieszają gojenie ran, a nawet zmniejsza ewentualne blizny. Należy jednak pamiętać by nie stosować ich na rany krwawiące, bowiem może dojść do zatrucia organizmu. Objawami są charakterystyczne sińce pokrywające całe ciało, osłabienie, wypadanie włosów, nudności oraz w skrajnym wypadku śmierć.

6.1 Antidotum:
Jeśli dawka nie była śmiertelna objawy przejdą samoczynnie po kilku dniach. Pomocne przy leczeniu jest podawanie dużych ilości wody i lekka dieta. Zioła i napary nie są zalecane, gdyż jedynie spowalniają proces oczyszczania się organizmu. By wywołać poważne zatrucie u dorosłej osoby, bezpośrednio do krwi musiałyby się dostać substancje z dwóch nasion. W innym przypadku, trzeba by okłady stosować bez przerwy przez długie tygodnie by zaszkodzić organizmowi. Przypadku poważnego przekroczenia dawki, pomóc mogą jedynie zaklęcia regenerujące wątrobę lub oczyszczające krew.

Roślinność Bagien i Mokradeł autorstwa Anavay Vellis, Mistrzyni Zielarstwa i Alchemii Zakonu Wiedzy.

Autor: Shëd

Wróć do strony głównej