Gbaa / Fałszywa Mandragora

Przeglądano 935 razy

1. Typ: Roślina


2. Opis:
Gbaa, zwana popularnie Fałszywą Mandragorą, to roślina nader niebezpieczna. W dosłownym tłumaczeniu z mowy Orków "Gbaa" oznacza „śmiejącą się śmierć” – skąd jednak taka nazwa i dlaczego – tego nie dało się ustalić nikomu, aczkolwiek domysły kierują się w stronę ostatniej fazy przedagonalnej po spożyciu Gbaa. Swą drugą nazwę zawdzięcza niezwykłemu podobieństwu do mandragory – charakterystyczny, „człekokształtny” korzeń, kryjący się w ziemi. Kwiatostan biało-różowy, wyrastający z miejsca, które powinno być szyją. Ale… na tym kończą się wszelkie podobieństwa. Miąższ Gbaa pod grubą, chropowatą skórką jest błękitny jak niebo w upalny dzień. Sok mleczny w kolorze, gęsty, lepki. Smakowo bardzo słodki. Po przecięciu i zostawieniu na dłuższy okres czasu roślina ciemnieje, miąższ staje się ciemno-granatowy, a sok wyraźnie bardziej płynny i przeźroczysty. Znacząco traci też na słodyczy – aż do nowego nacięcia. Znajduje się je w grupach po 5 do 8 kłączy, otoczonych wianuszkiem młodych, nierozwiniętych bulw. Skrywają się one w kopcach przypominających kretowiska a nawet mrowiska – z tą jednak różnicą, że występują na terenach podmokłych, mocno zasolonych. Stąd też Gbaa występuje przede wszystkim na terenie Urr, dokładniej w Wiecznie Podtopionej Puszczy. Mniejsze skupiska na kontynencie pojawiają się, jednak to specyficzny klimat wyspy sprawia, że Gbaa tam rośnie najlepiej. Nie specjalnie liczne i osamotnione – jakby wszelkie inne rośliny bały się do niej zbliżyć. W kopcach, w których znajdują się same bulwy, odnaleźć można również szkielety i truchła drobnych zwierząt jak szczury czy ptaki. Nie jest jednak wciąż znany powód tudzież cel zostawiania trucheł w takim miejscu. Być może miejscowi szamani wierzą, że takie truchła „przejmą” w jakiś sposób moc fałszywej mandragory – a przez to dodadzą im „mocy” w zaklęciach.
Charakterystyczną cechą rośliny jest trzask w czasie wydobywania jej z ziemi, jak złamanie suchej gałęzi. Słodkawy zapach kwiatów utrzymuje się dość długo, jednak nie jest powiązany z sokiem – roślina po wydobyciu jest całkowicie bezzapachowa. Problemem jest też transport i samo wydobycie rośliny. W kopcu występuje potężny system korzeniowy, który niczym najsilniejsze kajdany, trzymają Gbaa w ziemi. Do wyciągnięcia nawet małej bulwy trzeba sporej siły. Użycie noża sprawę nieco ułatwia, jednak – istnieje spore ryzyko uszkodzenia cennego kłącza, wraz z wypłynięciem zeń soku.
Transport takiego okazu z Urrthorror na kontynent wymaga szybkości i ostrożności. Gbaa nie lubi nadmiaru wilgoci po wyciągnięciu z wszak mokrego kopca, szybko gnijąc. Wiele osób nie wie, że Gbaa szybko gnije, dlatego też transport odbywa się z użyciem ogromnych nakładów finansowych. Prościej jest więc transportować sam sok.
Sok z Gbaa po kilku kroplach silnie uzależnia, wywołuje różnego rodzaju, ale w większości bardzo przyjemne halucynacje, odrętwienie i bełkotliwość mowy. Początkowo przyjemny i euforyczny stan narkotyczny po kilku-kilkunastu dawkach staje się „wrotami do koszmaru”, wyciągając wszelkie najbardziej utajone lęki i przywidzenia przy jednoczesnym mocnym zapotrzebowaniu na więcej. Po nie spożyciu kolejnej dawki soku, dany delikwent odczuwa typowy dla uzależnionych „głód”, połączony z wczesnymi objawami szaleństwa – wygrażaniem, śmiechem, paniką. W większych dawkach (jak również po dłuższym spożywaniu małych) sok ten, podobnie jak w przypadku spożycia nawet małej cząstki miękiszu prowadzi do drastycznych problemów zdrowotnych, które kończą się śmiercią w przeciągu miesiąca do dwóch. Delikwent taki zostaje niemal całkowicie pozbawiony możliwości napięcia mięśni w obrębie kończyn i głowy, a sam mózg, podobnie jak organy wewnętrzne, ulega rozpadowi.

3. Sposób przechowywania:
Sok przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach. Same bulwy najlepiej zaś w przewiewnym, utrzymanym w miejscu, gdzie poziom wilgotności i temperatura są stałe. Zaleca się także trzymanie ich w lnianej szmatce nasączonej olejem – nadmiar wilgoci sprawia, że bulwy gniją, brak zaś wysusza je bez możliwości odzyskania zarówno kształtu jak i właściwości. Olej, jakim nasącza się szmatki zapobiega wyschnięciu skórki i pomaga odróżnić Gbaa od mandragory właściwej (poprzez charakterystyczny połysk od tłuszczu).

4. Trwałość:
Sok zamknięty szczelnie można przechowywać w temperaturze pokojowej do dwóch miesięcy. Bulwy wymagają zużycia szybciej – do miesiąca. Warunkiem jest jednak przechowywanie ich w odpowiednich warunkach – jeśli nie zostaną zachowane, efekty gnilne pojawiają się już w przeciągu dwóch-trzech dni od wykopania.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Wypicie soku lub zjedzenie miękiszu rośliny, bez względu na wymieszanie z potrawą czy też same.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Przy soku – początkowo typowe, euforyczne stany narkotyczne, w późniejszym okresie pojawiają się odrętwienie, halucynacje, panika. Ten sam efekt przynosi również miękisz. Następnie, w przeciągu kilku dni pojawiają sięnarastające stopniowo bóle głowy i kończyn, bóle brzucha, silna biegunka, pląsawica, niekontrolowanie odruchów własnego ciała, odwodnienie, utrata kontroli nad całym ciałem (w tym występuje coś na kształt czasowego wiotczenia mięśni), w ostatnim, niemal agonalnym stadium, zatruta Gbaa osoba nie może się w ogóle poruszać, traci kontrolę nad własnym ciałem i popada w szaleństwo. Często efektem tego jest głośny, nienaturalny śmiech, zapowiadający rychły zgon. Stąd też prawdopodobnie nazwa.
Nieliczni odważni medycy po wykonaniu autopsji osoby poddanej Gbaa odnotowali, że mózg danej ofiary zwyczajnie rozpada się na kawałki a nawet, że się rozpuszcza. Podobnie dzieje się w przypadku wątroby, żołądka oraz mięśni.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
W przypadku soku - w przeciągu kwadransa pojawiają się pierwsze efekty halucynogenne i otępiające. Przyjęcie większej dawki lub spożycie miękiszu daje pierwsze efekty w odstępach od godziny do nawet jednej doby.

6.2 Antidotum i jego dostępność:
Nie jest znane póki co.

Autor: Tishtry

Wróć do strony głównej