Leonid

Przeglądano 2260 razy

1. Wygląd

Leonidy to humanoidalne istoty o lwich cechach wyglądu i charakteru. Początkowo były to potężne bestie mierzące prawie 3 m, jednak po setkach lat zmienili się. Obecnie posiadają już niemal ludzką sylwetkę (są wyżsi od ludzi o jakieś pół metra). Kotowaci pokryci są gęstym futrem barwy piaskowej (czasem występuje owłosienie czarne w przypadku mężczyzn, białe w przypadku kobiet). W odróżnieniu od kobiet mężczyźni posiadają dodatkowo piękne, bujne grzywy. Mocne uzębienie jest przystosowane do życia mięsożercy. Na kłach żyją fluorescencyjne bakterie, które powodują, że ich zęby wydają się świecić w ciemnościach śnieżnobiałym blaskiem. Wszystkie Leonidy mają wyśmienity, wręcz doskonały wzrok. Słuch z kolei mają niezauważalnie lepszy od Ludzi. Całości dopełniają bardzo twarde, wysuwane pazury oraz szpiczaste uszy i ogon. Przedstawiciele tej rasy osiągają dojrzałość fizyczną w wieku 23 lat, a mogą dożyć nawet 300 lat.

2. Historia

Pierwotnym Sferrum Leonidów było Tyranum. Nie należeli do najsilniejszych istot, jednak jako jedyni posiadali dar własnej świadomości i poczucia jedności z innymi przedstawicielami rasy. Z racji ogromnej niestabilności kontynentów, życie tam było istną udręką. Wtedy wkroczyli Tenau, przenosząc ich do innego świata. Zagubieni kotowaci potrzebowali trochę czasu, by się przystosować, jednak tubylcze plemiona nie przyjęły ich z otwartymi ramionami. Wyniszczająca wojna spowodowała, że Stara Rasa po raz kolejny postanowiła interweniować, by Leonidy nie wyginęły całkowicie. Tym razem przeniesione zostały do Fallathanu. Tutaj też rasa nie miała łatwego startu. To Sferrum, zamieszkiwane przez niezwykłą mnogość ras, zaczęło stanowić niemałe zagrożenie dla kotowatych. Kiedy samice zaczęły się krzyżować z przedstawicielami innych gatunków, dzieci zrodzone z takich związków chorowały na nieznaną do tej pory zakaźną chorobę. Aby ustrzec się zagłady Jamal, M’Moner, Do’val i Alest wyruszyli do miejsca, w którym po raz pierwszy w Fallathanie pojawiły się Leonidy. Wszyscy wierzyli bowiem, że jest to miejsce naznaczone szczególną energią i łaską bogów, mającą moc uzdrowić ginącą rasę. Gdy znaleziono to miejsce, zebrano z niego możliwie największą liczbę kamieni, przesyconych dobrą energią i dzięki temu Leonidom kolejny raz udało się przetrwać kryzysowe chwile. Od tamtej pory rasa nie miała już tak dramatycznych momentów i urosła w siłę, wpisując się na stałe do bogatego kanonu mieszkańców tego Sferrum.

3. Wskazówki dotyczące odgrywania

Nieopodal Jaskini Przybycia odnaleziono roślinę, której żywica okazała się niezbyt mocnym narkotykiem o własnościach halucynogennych i rozluźniających. Leonidy bardzo polubiły jej działanie i Święte Ziele stało się nieodłącznym elementem ich kultury.
Leonidy uważają, że ich rasa jest całością składającą się z wzajemnie zależnych osobników, dzięki czemu możliwe jest funkcjonowanie i rozwój całego gatunku. Wszystkie wchodzące w jej skład istoty są równie ważne i tworzą wspólnie całość. Zauważyli również, że niektórzy lepiej spełniają się w pewnych określonych funkcjach w zależności od umiejętności i charakteru. Dlatego stworzyli obrzęd, w którym sprawdzali zdolności młodych Leonidów i na podstawie ich predyspozycji nadawali im określoną rolę społeczną.
Zawsze, gdy malutki Leonid przychodzi na świat, kotowaty, który jest obecny przy tym wydarzeniu, ma obowiązek uderzenia w specjalny gong, wybijając w ten sposób zerowe khra – klang symbolizujący narodzenie. Dzięki temu dziecię symbolicznie zostaje przyjęte do społeczności. Po tym wydarzeniu młody Leonid może przystąpić do najważniejszego święta plemiennego - Ceremonii Ośmiu Brzmień (Klangów) - zwanej też Ceremonią Nadania Imienia. To podczas niej lwiątka pokazują Starszym swe umiejętności z zakresu walki, magii oraz rzemiosła. Każdej zaliczonej sztuczce towarzyszy wybijany przez starszych jeden khra. Oczywiście sztuczki są na tyle łatwe, żeby każdy maluch mógł je z łatwością wykonać. W sumie jest ich osiem, co symbolizuje doskonałość i wieczność. Właśnie ósmemu klangowi towarzyszy nadanie imienia. Stare, dziecięce imię zostaje zastąpione przez nowe – pasujące do okazanych w próbach mocy. Przedrostki oddzielone od imion apostrofami w kulturze Leonidów mają wielkie znaczenie, bardzo często nas o czymś informują. Na przykład: Do’ oznacza praworządnego dobroczyńcę, Dar’ duszę wojownika, Ja’ duszę uzdolnioną artystycznie, Jo’ utalentowanego maga, Ma’ sprawnego rzemieślnika, Al’ przebiegłego łowcę, a Zar’ lub Te’ są przedrostkami charakterystycznymi dla jednostek wyróżniających się na tle całego społeczeństwa. Razem z nowym dorosłym imieniem młody Leonid otrzymuje oficjalnie na własność zielony kamień o wielkiej magicznej mocy. Kamień chroni go przed zaklęciami zmieniającymi jego rasę lub osobowość oraz, co najważniejsze, chroni go przed chorobą rasową.
Raz do roku, w okresie najcieplejszych dni, Leonidy obchodzą święto objawiania się im Tenau. Nie czczą ich jako bogów, ale jako wybawicieli, oddając im szacunek i dziękując za ocalenie życia.
Ceremonia Rozgłaszania Chwały Bohaterów i Dziękowania Dobrym Potęgom odbywa się na pamiątkę historycznej i bohaterskiej wyprawy Jamala, M’Monera, Do’valego i Alesta. W tym dniu każdy Leonid udaje się do ich symbolicznych mogił i tam chwali ich imię. Rozmawiają o ich bohaterstwie, snują przypuszczenia, jak wyglądałoby ich życie, gdyby nie ta czwórka i proszą o ich opaczność duchową. Mają nadzieję, że ci wielcy bohaterowie powrócą.
Leonidy mają swój własny język, którym lubią porozumiewać się z innymi przedstawicielami swojej rasy.
W walce mogą być groźnymi przeciwnikami. Często posługują się pazurami i kłami, które są ich podstawową bronią. W ruch wchodzą też klasyczne bronie – od prostych obuchów przez sieczne, a na zaawansowanych technologicznie magicznych łukach kończąc. Najbardziej upodobały sobie Leonidy wielką broń dwuręczną. Chętnie walczą choćby toporami, a i młotów nie żałują. Ponadto nie ma chyba Leonida, który w walce donośnym rykiem, ku przerażeniu wrogów, nie dodawałby sobie odwagi.


Autor: Lis
Edycja: Laivath
Korekta: Thaian, Sobenna, Thoran

Wróć do strony głównej