Śmierdziuszka lecznicza

Przeglądano 895 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Śmierdziuszka lecznicza, jak sama nazwa wskazuje nie cechuje się ładnym zapachem. Nie jest on zbytnio uciążliwy ale jednak ma charakterystyczny ostry aromat, który powoduje kichanie.
Śmierdziuszka jest bulwą, której liście wyrastające ponad ziemię są wysokie, wąskie i bardzo mięsiste. Nie posiadają one żadnych właściwości leczniczych.
W celu zneutralizowania nieprzyjemnego zapachu Śmierdziuszki należy zjeść natkę pietruszki lub jabłko.
Rzadko można spotkać ją dziko rosnącą, gdyż jest zjadana przez zwierzęta roślinożerne. Najczęściej jest to roślina hodowlana.

3. Sposób przechowywania:
Śmierdziuszka jest stosowana w różnych postaciach, jako świeża, suszona lub sproszkowana. Najlepsza jest świeża rozdrobniona.
Suszoną najlepiej przechowywać w drewnianym pudełeczku. Podobnie w przypadku świeżej, tyle że powinna stać w chłodnym, zaciemnionym miejscu.
Można utrzeć ususzoną bulwę w moździerzu. Należy ją jednak spożyć natychmiast po sproszkowaniu, wcierając w podniebienie.

4. Trwałość:
Suszona utrzymuje swoje właściwości przez rok. Nigdy nie w lnianym woreczku, gdyż chłonie wilgoć z powietrza i wtedy traci swoje cechy lecznicze.
Świeżą najlepiej utrzymywać w chłodnym miejscu przez dwa tygodnie, również w drewnianym pudełeczku. Po tym terminie najlepiej upiec i rozsmarować na chlebie i od razu spożyć.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Najlepszy sposób to doustny w postaci dodatku do świeżego masła albo naparu, kiedy to pociętą bulwę zalewa się gorącym mlekiem lub w postaci nalewki.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Stosuje się ją w przewlekłych schorzeniach dróg oddechowych lub w ramach kuracji wzmacniającej poprawia samopoczucie oraz pomaga w zwalczaniu chorób związanych z przeziębieniem lub ogólnym osłabieniem organizmu.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
Pić codziennie przed snem przez 3-4 tygodnie. Po tym czasie widoczne są efekty działania Śmierdziuszki.

Autor: Linllana

Wróć do strony głównej