Ork

Przeglądano 2095 razy

1. Wygląd

Ork charakteryzuje się masywną budową ciała, wysuniętymi ku przodowi szczękami, zwiększonymi kłami, zadartym ku górze nosem, niskim, płaskim czołem i lekko szpiczastymi uszami. Osiągają nawet 2,5 metra wzrostu. Kolor skóry to od zielonkowatego, przez brąz do jasnej szarości. Orkowie to rasa silna fizycznie. Tężyzną nie dorównuje im żadna inna rasa Fallathanu. Wzbudzają respekt i strach wśród słabszych istot. Owłosienie na ciele często przechodzi w gęstą szczecinę. Ręce są trochę krótsze od ludzkich, zakończone dużymi, silnymi dłońmi. Ten właśnie typ budowy rąk, chodzenie na odrobinę zgiętych nogach, z lekkim przygarbieniem daje ogólne wrażenie prymitywnych istot. Orkowie dorastają nieco wcześniej niż ludzie i starzeją się zauważalnie szybciej. Niewielu z nich osiąga wiek 75 lat.

2. Historia

W swym pierwotnym Sferrum Orkowie terroryzowali innych mieszkańców. Nie mieli sobie równych i wkrótce cały znany im świat był im podporządkowany. Kiedy takie bestie nie mają już czego podbijać, zaczynają walczyć między sobą, szukając na siłe powodów do waśni. Podzielili się na kilka wzajemnie zwalczających się stronnictw. Neuwrath przygladali się temu z uwagą. Kiedy świat Orków zaczął chylić się ku upadkowi, Neuwrath postanowili ocalić od zagłady jedynie jedno z ich plemion. To najbardziej agresywne. Sprowadzenie Orków do Fallathanu miało być ostatecznym ciosem Neuwrath wymierzonym w Tenau. Zostali uznani za idealną, brutalną i barbarzyńską rasę, która w znaczącym stopniu pomoże im zapanować nad tym Sferrum lub zniszczyć je doszczętnie. W Fallathanie pojawili się w roku 6500 przed powstaniem Cesarstwa i od razu wplątali się w konflikty z istniejącymi już państwami i plemionami ludzkimi. W wyniku krwawych wojen ich liczebność spadła drastycznie, co znacznie ostudziło ich zapędy wojenne i zmusiło ostatecznie do zmiany strategii. Mimo iż zdominowały rasy sprowadzone przez Neuwrath razem z nimi, to jednak nie były w stanie pokonać dobrze zorganizowanych krasnoludzkich klanów. Po setkach lat wojen Orkowie w zakończyli erę podbojów, podzielili swoją Wielką Hordę na klany (zwane po prostu Hordami), które prowadzą koczowniczy tryb życia. Wielu orczych władców nadal ma w pamięci opowieści z czasów Wielkiej Hordy, czasem nawet kilka lokalnych Hord połączy się w jedną, aby walczyć z pobliskimi ludami (głównie ludzkimi), ale większość Orków prowadzi “spokojny” tryb życia, pilnując swoich spraw.


3. Wskazówki dotyczące odgrywania

Orkowie rozmnażają się i dorastają bardzo szybko. Liczebność młodego pokolenia jest bardzo duża i selekcja najsilniejszych osobników trwa już od narodzin. W wieku kilku lat dziecko musi stać się samodzielne, inaczej ginie. Gdy ma 15 lat jest pełnowartościowym członkiem społeczeństwa. Stronią od wewnętrznych konfliktów rasowych. Podział na odpowiednie hierarchie klasowe i argument siły, wprowadzają potrzebny ład. Wszelkie zatargi i zwady to nic innego jak selekcja najsłabszych osobników i nikogo nie dziwi fakt, że spory odsetek Orków nie dożywa 20. roku życia.

Orkowie są rasą o bardzo gwałtownym i niestabilnym charakterze, jednak nie na tyle głupimi, by nie kontrolować samych siebie. Wielu Orków odnalazło się wśród licznych band rabusi i bandytów, okradało, napadało, a nawet dopuszczało się akcji szpiegowskich. Jako rasa nigdy nie zorganizowali swego państwa.

Kultura Orków nie jest mocno rozwinięta i sprowadza się raczej do rytualnych tańców i śpiewu ku czci Gorroga. Muzyka zmierza w kierunku zbiorowych pieśni pełnych charkotu i dudnienia, niezbyt miłych dla ucha. Częstym elementem śpiewu są rytmiczne uderzenia bębnów.

Orkowie mają swój własny język, którym posługują się pomiędzy sobą, znają również wspólny. Nie lubią nim mówic, ale często są zmuszeni.

Przed bitwą czy pojedynkiem malują swe twarze w przeróżne wzory i barwy. Lubują się w tatuażach, przebijają uszy i nosy ozdabiając je różnorodnymi kolczykami. Liczne talizmany, wisiorki z zębów czy nawet kości zdobią ich szaty. Postrzegają blizny z walk jako chwalebne pamiątki, zaś blizny ornamentalne - jako przejaw piękna.

Odmienne podejście do tego tematu mają samice Orków. Dbają o siebie nie gorzej niż ludzkie kobiety i niejedna mogłaby im pozazdrościć urody. Widać tutaj znaczący wpływ ludzkiej kultury w stroju i dbaniu o swój wygląd. Zamężne Orczyce noszą na głowie czerwona przepaskę, która jest ostrzeżeniem dla innych, że kobieta jest już związana węzłem małżeńskim. Wdowy, których mężowie polegli lub opuścili je na stałe, przywdziewają czarną przepaskę - znak gotowości do kolejnego związku. To do orczych kobiet należy troska o domowe ognisko i wychowanie dzieci do 3. roku życia. Orczyce przejawiają ogromną zazdrość o niewolnice i często dochodzi na tym tle do bijatyk.

Bardzo ważną, jeśli nie najważniejszą, osobą w orczej społeczności jest szaman. Jest oczywiście łącznikiem pomiędzy bóstwami i ich wiernymi wyznawcami, ale też uzdrowicielem i znachorem. Jedną z jego ważniejszych powinności jest odprowadzanie umarłych w zaświaty. Stałymi atrybutami szamana są symbole transu i tańca (bębenek), oś, po której symbolicznie wchodzi w różne światy, oraz ubiór naznaczony piórami magicznych ptaków. Szaman stoi ponad prawem i panującymi zwyczajami, a każdy atak fizyczny na jego osobę równa się wyrokowi śmierci. Gdy stary szaman umiera, jego miejsce zajmuje jego uczeń, wcześniej odpowiednio przyuczony do tej roli. By móc pełnoprawnie pełnić tę funkcję, podczas rytualnych tańców uczeń rozcina klatkę piersiową umarłego szamana i pożera jego serce.

Wśród społeczeństw Fallathanu zrodził się stereotyp głupiego, plugawego i okrutnego Orka. Wielu twierdzi że jest on barbarzyńskim dzikusem, który zabija i gwałci dla czystej przyjemności. Wybuchowy temperament nakazuje im wpierw działać, później się zastanawiać, niemniej potrafią nad tym zapanować.

Orkowie łakną przyjemności codziennego życia. Są szczęśliwi, gdy ucztują w karczmie czy przy blasku ogniska. Piją dużo, nie stroniąc od dobrego wina czy piwa. Wódka nie jest dla nich wskazana, gdyż wywołuje zbyt wielką agresję wyładowywaną po kilku kielichach. Ork lubi zjeść dobrze i dużo, najlepiej mięso, czy to pieczone czy gotowane z odpowiednią ilością ostrych przypraw.

Każdy Ork uwielbia się przechwalać, często wyolbrzymiając swe czyny i umiejętności. Stronią od życia dworskiego, wszelakich etykiet, manier i intryg. Spośród innych ras wyróżnia je prosty tok myślenia, logiczny i oparty na zasadach zdrowego rozsądku. Głupcami są ci, którzy twierdzą, że Ork bez zastanowienia rzuci się na smoka. Atakuje z rozmysłem tylko wtedy, gdy wie, że ma szanse na zwycięstwo. Potrafi ocenić swe możliwości i odpowiednio wykorzystać atuty, którymi dysponuje. Podczas rozmów i wypowiedzi stroni od oratorstwa i nadmiernego upiększania. Jako wierny kompan jest zawsze oddany sprawie, w którą wierzy, a życie przyjaciół ceni wyżej niż swoje. Gdy da się poznać, nie stroni od czarnego humoru, uśmiechu na twarzy i wyciągania pomocnej dłoni.

Wróć do strony głównej