Gryf

Przeglądano 1036 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 72
Gatunek: Gryf
Grupa: II
Nazwa: Gryf Irimgardzki


1. Opis wyglądu:
Gryfy to stworzenia o korpusie lwa, zaś głowie, przednich łapach i skrzydłach należących do orła. Futro na lwiej części ciała przybiera barwę od białej, przez brązową po czarną, zaś upierzenie nabiera odcienia złotawego, miedzianego lub biało-srebrzystego. Oczy zawsze żółte. Charakterystyczne dla tych istot są uszy, szpiczaste i skierowane do tyłu oraz długi ogon. Ich główną bronią są potężne pazury, osiągające nawet 20 cm długości oraz mocny dziób – charakterystyczna krzywizna tej broni pozwala Gryfom na zadawanie głębokich ran.
Samce są większe od samic, osiągają w kłębie 180 cm, ich partnerki zaś 150. Waga takiej bestii waha się między 250 a 300 kilogramami. Skrzydła u dorosłych osobników osiągają wielkość do 9 metrów po rozłożeniu. Po ziemi poruszają się szybko i zwinnie, jednak zdecydowanie preferują przebywanie w powietrzu. Czas lotu ogranicza się do 8 godzin bez obciążenia, a z nim do 6 godzin. Udźwig ciężarów dorosłego samca nie przekracza 150 kg.

2. Występowanie i zwyczaje:
Największe skupiska stad tych bestii można spotkać na terenach Irimgardu, jednak występują one wszędzie tam, gdzie znajdują się tereny górzyste, obfitujące w zwierzynę. Miejsca gniazdowania tych potężnych istot ciężko określić jednoznacznie, mimo, że są one znane. To trudno dostępne miejsca, groty lub jaskinie, gdzie co trzy lata budują nowe gniazdo z patyków, porzucając stare, aby nowa para mogła tam założyć swoją rodzinę.
Wyostrzony zmysł wzroku oraz mocna budowa ciała, czynią z nich świetnych łowców i groźnych przeciwników. Gryfy żywią się w większości zwierzyną leśną, tak grubą, jak i drobną. Jednak jeśli im się nadarzy okazja, nie gardzą trzodą i bydłem, chociaż zwykle unikają kontaktu z ludźmi. Większość swojego życia spędzają nieskore do tworzenia stad. Zmiana ta następuje w momencie znalezienia partnera, z którym wiążą się do końca życia. W okresie godowym łączą się w większe grupy, liczące dziesięć do dwunastu osobników, by chronić jaja i pisklęta. Panuje między nimi hierarchia, a prym zawsze wiedzie najstarsza samica, znająca najlepsze łowiska i tereny na wychowanie młodych. W jednym lęgu samica składa przeciętnie trzy jaja, z których po miesiącu wysiadywania wykluwają się młode. Małe Gryfy przez pierwsze pół roku są uzależnione od rodziców – ich skrzydła są słabo wykształcone i niezdolne do uniesienia ciężaru ciała zwierzęcia. Karmione od początku surowym mięsem szybko nabierają masy, a po około 3 miesiącach zaczynają ćwiczyć skrzydła i próbnie latać – zwykle na terenie gniazda. W tym okresie też najwięcej młodych ginie – najsłabsze osobniki, które nie są w stanie wywalczyć własnej porcji pokarmu lub też ich skrzydła rozwijają się nieprawidłowo. Pod opieką rodziców zostają jeszcze przez trzy lata, zdobywając doświadczenie i umiejętności niezbędne do przetrwania. Dopiero po opuszczeniu przez pisklęta gniazda, para przystępuje do nowych godów. Dorosłość osiągają w wieku lat siedmiu i wówczas rozpoczynają powolne poszukiwania partnera, z którym spędzą resztę życia – przeciętnie około czterdziestu do pięćdziesięciu lat.
Zdobycie i oswojenie młodego Gryfa wiąże się z dużym ryzykiem oraz trudnościami. Rodzice zaciekle i z uporem bronią pisklęcia, utrudniając zabranie potomstwa obcym. Najprościej jest ćwiczyć półroczne pisklę, które nie jest jeszcze wystarczająco silne, by atakować, a które uczy się szybko, jak też przywiązuje do swego opiekuna. Wykorzystywane są w armii Irimgardu, jako wierzchowce dla jednostki specjalnej Gryfich Jeźdźców. Niespotykane jest by spotkać bestię z jeźdźcem na grzbiecie, który nie jest wojskowym. Wyjątek stanowią członkowie klanu Suli, nazywanego "gyrfim klanem". Również oni wykorzystują ten niekonwencjonalny środek transportu. Warto też dodać, że Irimgardczycy uważają Gryfy za swą dumę narodową i jest dla nich nie do pomyślenia, by ktokolwiek obcy, nie zrodzony i nie żyjący na tych ziemiach, mógł mieć cokolwiek wspólnego z tymi bestiami.

Autor: Egil Ginazi
Poprawki: Tishtry

Wróć do strony głównej