Gryfara

Przeglądano 906 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 66
Gatunek:Gryfara
Grupa:II
Rycina



1. Opis wyglądu:
Gryfara pod względem wyglądu przypomina olbrzymiego tygrysa ze skrzydłami i głową drapieżnej papugi. Sierść umaszczona jest w kolorze białym lub kremowym, zdobiona czarnymi i szarymi pasami. Ich ilość i rozmieszczenie jest indywidualną cechą osobnika. Masywne ciało o silnej budowie z krótkimi, bardzo muskularnymi nogami zakończone jest długim ogonem ułatwiającym utrzymanie równowagi. Drapieżne łapy mają pięć, a tylne cztery palce. Wszystkie palce zakończone są ostrymi, wysuwanymi pazurami o sierpowatym kształcie. Ułatwiają bezszelestne skradanie się, służą do czyszczenia futra, zachowywania równowagi przy pokonywaniu nierównych przeszkód oraz zaznaczania terytorium, poprzez rysowanie śladów na śniegu i korze drzew. Nieco dłuższe tylne łapy są doskonale przystosowane do skakania. Głowa monstrum uzbrojona jest w olbrzymi, sierpowato zakończony dziób. Górna część rozrasta się w chitynowy czub, przypominający ostrze topora (u samców jest bardziej okazały). Wykorzystywany jest jako dodatkowa broń, której bestia używa podczas powietrznych walk. Tuż za krępą szyją, na wysokości grzbietu, z cielska wyrastają niemal trzy metrowe skrzydła, dzięki którym Gryfara może unieść się w powietrze. W tylnej części pokryte są dachówkowato nachodzącymi na siebie lotkami, tworzącymi powierzchnię nośną. Fioletowe ślepia okala pierzasty kantarek, najczęściej barwy czerwonej lub różowej, choć spotyka się (bardzo rzadko) ubarwienie złotawe.

2. Występowanie i zwyczaje:
Gryfara pojawiła się na ziemiach Fallathanu, wraz z powstaniem Sferrum. Zamieszkuje obszary wysokogórskie, gdzie temperatura nie wzrasta powyżej zera. Liczna populacja tych drapieżników występuje w Królestwie Barbora, na terenie Gór Lodowcowych i Kominiastych. Bestie prowadzą dzienny tryb życia, patrolując z powietrza lodowe pustkowia. Swoje leża wykuwają na płaskich pokrywach lodowców. Do rozkuwania zamarzniętego śniegu służy im dziób i okazały, toporny odrost czołowy. Doły mają po kilka metrów szerokości, obsypane dookoła urobkiem, tworzącym coś na kształt muru. Dno gniazda wyścielają kamienie i grube źdźbła Turzyc Lodowych. Legowisko służy za schronienie podczas zamieci i mroźnych wiatrów. Tutaj też na świat przychodzą młode. Raz na sześć lat, gdy czoło lodowca zaczyna topnieć, rozpoczyna się pora godowa. Gryfary żyją w parach a po śmierci jednego z osobników, zakładają nowe. Znalezienie życiowej partnerki nie jest zadaniem łatwym dla samca. Nie każdej odpowiada umaszczenie pasów i wielkość topornego wyrostu. Trzeba wykazać się gracją w ruchach, umiejętnością szybowania i najważniejsze, należy mieć wykopane gniazdo. Po akceptacji samicy, para skazana jest na siebie i będzie skrzętnie bronić swego terytorium, przed innymi drapieżnikami. Do kopulacji dochodzi w legowisku a zbliżenia trwają kilka dni i nocy. Towarzyszy temu przeraźliwy skrzekot zapładnianych samic, niesiony echem pustkowia. Po roku na świat przychodzą młode, w ilości od jednego do pięciu kociąt. Przez pierwsze pół roku żywią się mlekiem matki. Wykorzystują do tego trąbkowaty ozorek, którym zasysają życiodajny płyn z sutków samicy. Samiec zdobywa świeży pokarm dla wybranki i trzyma pieczę nad bezpieczeństwem. Gdy młode zostają odtrącone od mleka, zaczynają poznawać świat. Po roku czasu są na tyle silne, aby rozpocząć naukę latania. Po trzech latach zostają brutalnie wypędzone z gniazda. To trudny okres dla rodziców, wzrasta u nich agresja i krwiożerczość. Bardzo często dochodzi do ataków na siedliska ras inteligentnych. Nikt dokładnie nie wie, dlaczego bestie upodobały sobie terroryzowanie mieszkających tam ludzi. Legendy i wierzenia skłaniają ku przypisywaniu bestiom boskich mocy i konszachtów. Ataki i rzezie uważa się powszechnie za gniew boski a ofiary zyskują miano męczenników. Na szczęście do takich aktów dochodzi rzadko. Drapieżniki polują rodzinnie z powietrza i powierzchni śniegu. Patrolują teren a po namierzeniu ofiary atakują z powietrza. Będąc na powierzchni, skradają się bezszelestnie i wykonują wyskok. Wysuwanymi szponami starają się powalić i przytrzymać nieszczęśnika, po czym dziobem, czy też topornym czubem, zadają śmiercionośny cios. Oprócz diety mięsnej skubią mchy i porosty. Obszar terytorium łowieckiego sięga nawet kilkudziesięciu kilometrów kwadratowych. Wzrok bestii jest odporny na oślepienie, zwłaszcza to, które wytwarza śnieg odbijając promienie słoneczne. Łowcy cenią sobie futro potworów. Jego kolorystyka i właściwości cieplne, stały się popularne wśród ludów zamieszkujących mroźne krainy. Szpony i rogowy czub wykorzystuje się do wytwarzania amuletów czy niewielkich ozdób. Mięso uważa się za smaczne i nadające się do suszenia. Z ogonów modne są szale i czapy a pierzaste lotki znalazły zastosowanie jako miotły.
Ludy zamieszkujące kraj Barbora, zmusili bestie do posłuszeństwa. Młode zdobywa się uśmiercając rodziców. Po pięciu latach żmudnej tresury, zostają dosiadane przez Gmurów - podniebnych jeźdźców.

3. Specjalne zdolności:
Sokoli wzrok - Gryfara widzi bardzo dobrze za dnia.
Potężny dziób - Papugowaty dziób Gryfary potrafi rozłupać i roztrzaskać ciężki pancerz.
Latanie - Gryfara bardzo dobrze radzi sobie w powietrzu. Podczas latania jest dość zwrotna i wytrzymała.
Wysuwane szpony - Gryfara uzbrojona jest w wysuwane szpony, którymi potrafi rozszarpać kolczugę czy skórzaną zbroję.
Odporność na śniegowe oślepienie - Wzrok Gryfary odporny jest na oślepienie jakie emituje śnieg, odbijający promienie słoneczne.
Wady:
Śniegolubność - Gryfara najlepiej czuje się w mroźnym, śniegowym klimacie. Gdzie indziej szybko popada w choroby i zdycha po kilkunastu dniach.
Wrażliwość na ogień - Gryfara jest płochliwa i czuła na ogień (również magiczny).

Autor: Dragonias

Wróć do strony głównej