Horchachłon

Przeglądano 777 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 2
Gatunek: Horchachłon
Grupa: V: Niezdolny do udomowienia. Niedostępny jako chowaniec dla graczy
Rycina

 


1. Opis wyglądu:
Jest około 10 centymetrowym owadem. Jego ciało podzielić można na trzy częśći. Przednią pokrywa czarny, twardy pancerz wzbogacający ciało o dwie pary potężnych kończyn, oraz kilka kolców. Horchakra porzuca pancerz w trakcie pierwszych dni od wkroczenia do organizmu ofiary. Duża, pociągła głowa wsparta jest na pojedynczej parze odnóży i posiada kilka haczyków otaczających szczęki. Tułów jest elastyczny, barwy żółtawo-czerwonej. Po obu jego stronach znajduje się po pięć otworów oddechowych. Zakończony dwoma kolcami jadowymi odwłok wsparty jest na sześciu parach odnóży. Ma on barwę czarno-fioletowawą.

2. Występowanie i zwyczaje:
Horchakra jest zwierzęciem pasożytniczym. Najczęściej występuje na mokradłach i terenach o zwiększonej wilgotności. Nie stwierdzono jednak ich obecności na terenach Reptilii. Wiele informacji na temat jego życia pozostaje nieznanych. Larwy i młodociane osobniki najczęściej występują na terenach podmokłych, często zmieniając nosicieli, w organizmach których wielokrotnie przechodzą wylinkę. Po ostatniej z nich dorosłe już Horchakry wyposażone są w pancerz i dodatkowe dwie pary kończyn. Jest to przydatne, gdyż potrafią tygodniami poszukiwać odpowiedniej ofiary. W tym okresie nierzadko tubylcy łapią te stworzenia i „hodują” je, tworząc im warunki podobne do panujących w ciele żywiciela. Owady karmione są wówczas krwią. W zależności od pochodzenia owej krwi, takiego typu feromony tworzą te zwierzęta. Zbiera się on w krótszym z dwóch kolców owada.
Najczęściej atakuje śpiące ofiary. Jeśli obiekt jest przytomny, zwierzę używa jadu, by sprowokować szał prowadzący do szybkiego wycieńczenia. Gdy tylko ofiara padnie na ziemię, Horchakra wkracza do jego organizmu dowolnym otworem naturalnym. Przez pierwsze dni porzuca pancerz, zaś nosiciel doznaje wszystkich oznak poważnego zatrucia. W tym okresie pasożyt jest najbardziej wrażliwy na czynniki zewnętrzne i najłatwiej go zabić.

Wyróżnia się trzy etapy choroby nosiciela:
1. kilkudniowy uporczywy ból o nieokreślonym źródle, oczy mętnieją, pojawiają cię drgawki, plucie krwią, spada apetyt, trwale zwiększa się pragnienie; ssaki mają wysoką gorączkę, a ich skóra nabiera żółtawo-zielonkawego odcienia, gady natomiast mają problemy z koordynacją i są znacznie osłabione – na tym etapie organizm zarażonego jeszcze walczy;
2. jeśli pasożyt przeżyje adaptację w ciele ofiary, pojawiają się skoki nastrojów, zwiększony popęd seksualny oraz nosiciel staje się bardziej pociągający dla płci przeciwnej (efekt rozpoczęcia wydzielania przez pasożyta feromonów)
3. kolejny etap jest już nieuleczalny; horchakra podłącza się do układu nerwowego ofiary, tworząc coś na kształt wspólnego umysłu; nosiciel na pierwszy rzut oka zachowuje się normalnie dla swojego gatunku, jego dążeniami i popędami kieruje jednak pasożyt, dążący w tym okresie jedynie do przetrwania i rozrodu

Na temat rozmnażania Horchakry związanego z erotyką jej nosiciela istnieje wiele teorii. Najpopularniejsza i poparta dowodami wersja dotyczy tego, że wyczerpana miłosnymi igraszkami ofiara zasypia i wówczas zostaje zainfekowana. Rozwijający się owad po pewnym czasie opuszcza ciało nosiciela i kontynuuje cykl rozwojowy. Wczesne jego etapy bowiem wymagają intensywnego żerowania w ciele ofiary, co powoduje szybkie jego wyniszczenie. Badacze nieustannie dyskutują, konfrontując sprzeczne teorie na temat wpływu owada na zwiększenie pociągu seksualnego u nosiciela.

3. Specjalne zdolności:
Ugryzienie szału – pod wpływem jadu zwierzęcia ukąszona ofiara popada w niszczycielski gniew, atakując wszystko i wszystkich na swej drodze; cechą tego ataku jest szybkie osłabienie organizmu ofiary
Aura feromonów – owad uwalnia do organizmów nosiciela substancje, zwiększające jego atrakcyjność u płci przeciwnej jego gatunku
Światłoczułość – jako zwierzę przystosowane do życia wewnątrz ciała, w pełnym świetle popada w całkowitą dezorientację
Umiłowanie wilgoci – zwierzę przystosowane jest do środowiska wilgotnego i tak też wpływa na swego nosiciela

Autor: Orinthir Zelabisse

Wróć do strony głównej