Ogar romen-dorski

Przeglądano 682 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica - 36
Gatunek: Ogar
Grupa: I


1. Opis wyglądu:
Ogromne zwierzęta, o jednolitym umaszczeniu i grubym, gęstym, mocno przylegającym futrze. Gruby podszerstek zapewnia im dużą wytrzymałość na bardzo niskie temperatury. Przypominają skrzyżowanie niedźwiedzia z psem. Przednie kończyny mają bardzo umięśnione, zakończone ostrymi pazurami, co stanowi kontrast do tylnych, szczuplejszych łap. Ogon posiadają długi, bardzo puszysty i miękki w dotyku. Pysk wydłużony, przypominający niedźwiedzi, z czarnym nosem, dużymi ciemnymi ślepiami oraz zębami jak u niedźwiedzia. Uszy są oklapnięte. Umaszczenie, jakie występuje u tych zwierząt, to brąz, czerń lub śnieżna biel. Przeciętny samiec mierzy od 2 do 2,5 metra w kłębie, samica zaś od 1,5 do 2 metrów. Waga samca oscyluje w okolicach 900 kg, samicy ok. 600 kg. Maksymalnie są w stanie udźwignąć 150 kg. W ciągu godziny są w stanie przebyć odległość 30 kilometrów (z obciążeniem).

2. Występowanie i zwyczaje:
Ogary żyją w trudno dostępnych, wyższych partiach gór, gdzie dzięki wytrzymałości i grubemu futru, niestraszne im chłody. W Sferrum żyją od samego początku. W dziczy polują w małych grupach, większą ilość tych stworzeń można spotkać w okresie godowym, który przypada na następujące przedziały miesięcy: Nathmel-Asverba oraz Penhari-Werbala. Zwierzęta te są bardzo terytorialne. Samce wykazują się większą agresywnością, niż samice. Te ostatnie jednak atakują znienacka, gdy tylko wyczują zagrożenie dla gniazda i wychowywanego młodego. Gniazda są zakładane na stałe i rzadko są przenoszone przez samice w inne miejsc. Należą do rasy psowatych, chociaż brak chęci do formowania się w duże watahy przypomina bardziej zachowania niedźwiedzi, do których są zresztą podobne z wyglądu. Wśród Ogarów często dochodzi do walk o dominację oraz o teren, która kończy się śmiercią pokonanego rywala. Najczęściej, gdy formułuje się mała grupa złożona z 3 bądź 4 Ogarów, przypada na nią tylko jeden samiec. Ciąża trwa około 9 tygodni, na świat przychodzi zwykle od dwóch do czterech młodych. Mogą dożyć wieku 20 lat, w hodowli maksymalnie do 25 lat.

Żywią się mięsem, polują na stworzenia głównie roślinożerne takie jak sarny, jelenie czy dziki. Potrafią jednak zaatakować wilka czy tygrysa, a ze względu na swoje gabaryty są w stanie, atakując w małej grupie, powalić niedźwiedzia. Zdarzają się przypadki atakowania przez nich ludzi, głównie wtedy, gdy poczuły się zagrożone. Źle znoszą bardzo wysokie temperatury. Ogary były nie raz celem ataków myśliwych bądź kłusowników ze względu na pazury, zęby, grube futro oraz sadło, które wykorzystywane jest jako baza do maści rozgrzewających i leczniczych.

Ogary są typowymi psami bojowymi, o trudnym do ujarzmienia charakterze. Cechują się upartością, zajadłością, to psy na jednego właściciela, do którego muszą być przyzwyczajane od szczenięcia. Przy tym należą do inteligentnych istot, rozumieją nawet skomplikowane komendy. Są na tyle silne, by udźwignąć człowieka oraz ekwipunek. To stworzenia, które wymagają kontaktu z człowiekiem, ciągłej pracy, inaczej może dojść do pogryzienia, które często dla ofiary kończy się śmiercią. Odpowiednio wychowane, stają się dosyć lojalne i przejawiają mniejszą agresję, niż ogary żyjące w dziczy, niemniej w razie niebezpieczeństwa zajadle bronią siebie oraz swego pana. Hodowla tych stworzeń jest bardzo kosztowna: wymagają nie tylko doświadczonych treserów, ale też sporych pokładów żywności i miejsca nie tylko do spania, ale i wybiegu. Niemniej najczęściej udomowione Ogary spotkać można na terenie Romen-Doru oraz w górach, gdzie wykorzystuje się je jako zwierzęta pociągowe.

Psy te sprzedawane są przez hodowców na terenie Romen-Doru, głównie armiom, jak i bogaczom, których stać na kupno takiej bestii. Wcześniej dane miejsce jest sprawdzane pod kątem warunków. Jeżeli przyszły właściciel nie przejawia odpowiedniego charakteru, to często dochodzi do odmowy sprzedaży szczenięcia. Ogar musi przejść obowiązkowe szkolenie razem ze swoim przyszłym panem, pod okiem doświadczonych treserów. Zwierzęta są ostatecznie sprzedawane dopiero w wieku sześciu miesięcy, po wcześniejszych odbytych szkoleniach z nabywcą. Jeżeli pies nie zaakceptuje swojego właściciela, co często kończy się dotkliwymi pogryzieniami, najczęściej jest sprowadzany z powrotem do hodowli, gdzie bada się jego charakter. Jeżeli przejawia nadmierną agresję, dochodzi do uśpienia zwierzęcia.

Autorka: Shasfana Ranruin

Wróć do strony głównej