Oracz Urrthorryjski

Przeglądano 719 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica  67
Gatunek: Oracz Urrthoryjski
Grupa: II
Rycina


1. Opis wyglądu:
Oracz Urrthorryjski wyglądem przypomina nosorożca, jest jednak od niego znacznie większy i bardziej masywny. Spotkano osobniki mierzące nawet siedem metrów długości, a ich wysokość osiągała trzy metry. Ocenia się, że masa takich gigantów może dojść do ośmiu ton. Bestia porusza się na czterech masywnych, szeroko rozstawionych, słupowatych kończynach zakończonych trójpalczastymi kopytami. Całą długość grzbietu, zad i łeb roślinożercy pokrywa kilkucentymetrowy pancerz, tworzący trudną do przebicia, zrogowaciałą strukturę. Mieni się ona jasnoczerwonym odcieniem, zdobionym smolistymi cętkami. U samców, podczas okresu godowego, barwa pancerza przybiera karmazynowy kolor, będący znakiem ostrzegawczym dla potencjalnych rywali. Podbrzusze, podgardle, jak i kończyny, porasta gruba warstwa zgniłozielonej skóry. Na zadzie widnieje niewielki ogon. Najdumniej i zarazem najgroźniej, prezentuje się łeb bestii, zdobiony wyrastającymi z nosa dwoma, poziomymi łopatami, osiągającymi niemal metr długości. Na szczycie czaszki widnieje para niemal pionowych, szeroko rozłożonych rogów, dochodzących do półtora metra długości. Jakby tego było mało, Oracz Urrthorryjski posiada jeszcze dwie pary boczne odrostów, wyglądających jak miniaturowe, rozłożone do lotu skrzydła. Dzięki nim bestia łatwiej utrzymuje równowagę. Szeroko otwierające się szczęki, posiadają jedynie zęby trzonowe, służące do rozdrabniania roślin. Na czole pyska uwidocznione są dość duże otwory nosowe a zmysł węchu jest dość dobrze rozwinięty. Niewielkie, mleczne ślepia znajdują się tuż pod nosowymi łopatami.

2. Występowanie i zwyczaje:
Oracz Urrthorryjski pojawił się na Wyspie Mew wraz z powstaniem Sferrum. Występuje wyłącznie na terenach Wiecznie Podtopionej Puszczy i Trzęsawisk Mrocznej Mgły. Prowadzi dzienny tryb życia, a jego największa aktywność przypada na wczesne ranki i pod wieczór. Za dnia wygrzewa się w promieniach słońca, bądź tapla w kałużach błota. Jego ulubionym obszarem żerowisk są rozległe połacie torfowisk, podmokłych łąk i przybrzeżnych zarośli. Odżywia się różnymi gatunkami traw, liśćmi krzewów i ich owocami a nawet porostami. Największym przysmakiem bestii są jednak kłącza trzciny, bogate w składniki odżywczych. Dwie olbrzymie łopaty nosowe i szeroko rozstawione, sterczące niemal pionowo rogi, bez problemu orzą podłoże torfowisk niczym pług. Monstra żyją w kilkunastoosobowych stadach, na czele których stoi największy i najsilniejszy samiec. Jedynie on kopuluje z samicami, a nieproszeni i natrętni adoratorzy, muszą stawić czoła dominatorowi w pojedynkach, które są bardzo widowiskowe i mogą trwać nawet kilka godzin. Najczęściej polegają na bodzeniu łopatami i rogami, często poprzedzanych krótką szarżą. Podczas walk, jasnoczerwony odcień grzbietu i pasów na przednich kończynach, nabiera rażącego, karmazynowego koloru. Ma to ułatwić starcie, gdyż Oracze Urrthorryjskie, podobnie jak spokrewnione z nimi Nosorożce czy Kodo, mają bardzo słaby wzrok. Ciąża trwa prawie trzy lata, a młode osobniki od dnia narodzin, są pod ścisłą opieką i nadzorem stada. Po dwunastu latach samice zdolne są do rozmnażania. Samce dojrzewają dopiero w wieku dwudziestu lat i wtedy też, zostają wypędzone przez dominatora. Oracze Urrthorryjskie są bestiami terytorialnymi i tolerują obecność innych zwierząt, pod warunkiem, że nie są zagrożeniem dla stada. W obronie młodych zdolne są do zaciekłej obrony, potrafiąc przeciwstawić się nawet Hydrze Nacjańskiej. W legendach i przypowieściach mieszkańców Wyspy Mew, Oracz utożsamiany jest jako symbol wściekłości i rozjuszenia. Z racji agresywnej reakcji na karmazynowy kolor, bestie dość często chwytane są żywcem, a następnie wykorzystywane podczas Bulgridy, corocznego święta Urthorroryjskiego. Walczą z nimi na arenie Gladiaci i Pogromcy Bestii. Samo ubicie monstrum jest sporym wyzwaniem dla pojedynczego łowcy. Najczęściej organizuje się kilkuosobowe polowania i obiera odpowiednią taktykę, uzależnioną od wielkości stada i terenu, na którym żerują, bądź odpoczywają Oracze. Najcenniejsze trofea z bestii to jego grzbietowy pancerz, nosowe łopaty i rogi. Te ostatnie mieli się i stosuje w alchemii, jako dodatek do mikstur uzdrawiających. Po przybyciu Orków na Wyspę Mew, zielonoskórzy próbowali oswoić Oracza Urrthorryjskiego jako wierzchowca. Niestety, młode nazbyt często zdychały a dorosłe osobniki były zbyt agresywne i niebezpieczne. Zrezygnowano więc z prób kosztem tresury ich kuzynów - Kodo.

3. Specjalne zdolności:
Opancerzenie - Grzbietową część cielska i łeb Oracza Urrthorryjskiego pokrywa bardzo twardy pancerz, skutecznie chroniący bestię przed atakami drapieżników i łowców (redukcja obrażeń o 50%)
Karmazynowa agresja - Karmazynowy kolor działa na Oracza Urrthorryjskiego jak przysłowiowa "płachta na byka".
Wady:
Krótkowzroczność - Oracz Urrthorryjski ma bardzo słabo rozwinięty zmysł wzroku, widząc zaledwie na kilkanaście metrów.


Autor: Dragonias

Wróć do strony głównej