Pasterz Królików

Przeglądano 777 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie.
Stronica 14
Gatunek: Pasterz Królików
Rycina


1. Opis wyglądu:
Te przedziwne stworzenia o białoróżowym futrze i czerwonych oczach niewątpliwie wywodzą się od znanych i miłych stworzeń jakimi są króliki. Z ich pyszczków wystają budzące respekt zębiska. Długie, ruchome uszy słyszą każdy szelest, a popatrzcie na te kończyny. Przednie, służące do rozrywania ofiar, wyposażone w niezwykle ostre pazury oraz tylne mogące wbić się w ofiarę i utrzymać ciężar zwierzaka, gdy będzie zajęty rozrywaniem jej na strzępy. Zdarza się, że królik chcąc zaatakować wyższą ofiarę, pierwszy skok wykona na drzewo, przytrzyma się go i błyskawicznie odbije dopadając celu. Dzięki doskonale rozwiniętym mięśniom stworzenia te potrafią skakać na odległość dochodzącą do 2 metrów i na wysokość prawie 1,5m. W czasie lotu zachowują równowagę, a także mogą nieco odchylać tor lotu, dzięki swojemu bardzo długiemu ogonowi. Waga dorosłego osobnika dochodzi do 6 kg, a długość 1,3 m. (z czego ogon to prawie metr).

2. Występowanie i zwyczaje:
Niekiedy w społecznościach tworzą się grupy istot mające na celu ochronę bądź fauny, bądź flory ogółem lub też określonej, zagrożonej wyginięciem grupy roślin czy zwierząt. Wiele z tych grup zrzesza wykształconych, bogatych mieszczan, a nawet szlachtę. Część jednakże stosuje bandyckie techniki: groźby, a nawet napaści i zabójstwa. Jedną z najdziwniejszych tego typu organizacji, była zbieranina młodej, bogatej i zblazowanej szlachty znana pod nazwą "Białe Ogony". Symbolem ich walki stał się znaleziony w lesie, zamęczony przez gończe psy, królik. Stowarzyszenie za wszelką cenę postanowiło odmienić los szaraków i stworzyć im obrońcę. Sprowadzono magów, którzy pracowali tak długo, aż żaden ze szlachetków nie miał już złamanej sztuki złota. Następnie zaprezentowano wynik eksperymentu "pasterza królików", który teraz, gdy minęły już setki lat znany jest powszechnie jako mięsożerny królik.
Zwierzę to żyje wespół ze zwykłymi przedstawicielami króliczych rodzin, ochraniając je. Gotowe są do wszelkich poświęceń dla stada i walczą zaciekle z wszelkimi stworzeniami, które mogą wyrządzić mu krzywdę. Żywią się mięsem, więc pożerają pokonanych wrogów, lecz gdy akurat w okolicy nie czai się żadne zagrożenie, by zaspokoić głód zaatakują wszystko, co nie będąc królikiem zabłąka się na ich teren. Stworzenia te stale patrolują tereny zamieszkałe przez stado, poruszają się w grupach liczących od czterech do pięciu osobników, gotowych walczyć z każdym przeciwnikiem. Jeśli w jakiejś rodzinie są właśnie młode, "pasterz" będzie pomagał rodzicom strzegąc ich nory. Gdy kolonia się pożywia, można zaobserwować jak stoją słupka wypatrując jastrzębi lub innych powietrznych zagrożeń. Podczas ataku z powietrza, jeśli nie są w stanie przechwycić drapieżnika, to starają się same paść ofiarą łowcy, by w ostatnich chwilach życia, swym długim ogonem oplątać jego skrzydło, skazując na rozbicie. Wtedy dzięki poświęceniu jednego, reszta strażników dopada ptasiego łowcę.
Rozmnażają się dokładnie tak samo, jak zwykłe króliki, a w jednym miocie rodzi się ich 3 lub 4.
Ich istnienie stało się problemem dla rozwijających się gospodarstw, zdarzają się ataki grup zwiadowczych na wiejskie psy, czy zbierających chrust wieśniaków, także wędrowiec nieopacznie zatrzymujący się w pobliżu króliczej nory może przeżyć niemiłe spotkanie.
Walcząc, wskakują na ofiarę i przytrzymując się tylnymi łapami i ogonem, zadają błyskawiczne i bardzo mocne ciosy przednimi kończynami, czasem pomagają sobie zębami.

Autor: Nereus

Wróć do strony głównej