Puszystnik lekki

Przeglądano 1014 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Puszystnik, złośliwie nazywany przez pracujących na jego uprawach chłopów- kiecnikiem, jest rośliną uprawną, wysiewaną na polach, w formie zdatnej do użytku człowiekowi nie występuje już w formie zdziczałej.
Wysiew Puszystnika lekkiego odmiany białej należy przeprowadzić wczesną wiosną. Odmianę granatową, natomiast, należy wysiewać wczesną zimą.
Łodyga rośnie do wysokości półtora metra, z racji dużych rozmiarów kwiatów i późniejszych pąków owocowych, jest gruba i odporna na silne wiatry lub uszkodzenia mechaniczne. Do ścięcia podczas żniw, używa się się specjalnie zakrzywianych maczet. Po ścięciu, część zieloną łodygi można wykorzystać jako paszę dla zwierząt domowych.
Kwiaty występują pojedynczo, na każdej łodydze kwitnie jeden. W zależności od odmiany, płatki kwiatów są: dla Puszystnika białego - bladoróżowe, dla granatowego - sinoniebieskie. Środek wypełniający przestrzeń pomiędzy płatkami jest porównywalny wielkością do dłoni dorosłego mężczyzny, pokryty w pełni pręcikami nektaro- i pyłkodajnymi.
Owocem Puszystnika jest puszysty kłębek osadzony na środkowym pręciku, który podczas przekwitania rośliny twardnieje i wzrasta na, nawet, kilkanaście centymetrów. Kłębek składa się z miękkiego włosia, bazy do wyrobów włókienniczych. Czubek stwardniałego pręcika zawiera w sobie pękający w dogodnym momencie koszyczek pełen nasion.
Puszystnik lekki biały: kłębek o białej barwie, Puszystnik lekki granatowy: granatowa barwa kłębka.
Po zebraniu plonów, łodygi oddziela się od części z kłębkami, z tych, natomiast, urywane są koszyczki zawierające ziarna.
Z kłębkami Puszystnika lekkiego w celu wytworzenia materiału włókniarskiego, należy postępować tak, jak z lnem.
Materiał powstały z przetworzonych kłębków charakteryzuje się wysoką delikatnością w dotyku, lecz również podatnością na uszkodzenia mechaniczne. Preferowany do szycia strojów balowych, niż codziennego użytku.

3. Sposób przechowywania:
Ścięte łodygi można od razu podawać zwierzętom w formie paszy, lub je kisić, również dla uzyskania paszy. Same kłębki należy po ścięciu chronić przed wilgocią, oraz insektami.

4. Trwałość:
Po ścięciu, dobrze przechowywane kłębki mogą pozostać nieprzetworzone na materiał latami bez szkody dla ich struktury.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Nie dotyczy

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Przypadkowe zjedzenie kłębka może spowodować zatory w żołądku i jelitach.

Autor: Ashetta Grimmaldini

Wróć do strony głównej