Próżniak (Fombe aspiralis)

Przeglądano 1225 razy

1. Typ: Grzyb

2. Opis:
Rośnie na zalanych światłem Solimusa, wilgotnych skarpach. Często w towarzystwie mchów i porostów. Występuje na terenach o dużej wysokości geograficznej, gdzie powietrze jest mocno rozrzedzone i wilgotne. Rośnie na zasadowych glebach wapiennych, powstałych z korozji skał. Można go znaleźć na zboczach Gór Południowych, gdzie obserwuje się zjawisko mikoryzy z drzewem szynucowym.
Wygląd ma niepozorny. Cienka nóżka, bez kołnierza, wynosi kopułę parasola na kilka centymetrów w górę. Brzegi kapelusza zawijają się pod spód ku czarnej blaszce. Barwą przypomina skorupki kurzych jaj. Nie wytwarza śluzu.
Nie wiadomo skąd wzięła się nazwa potoczna Próżniaka. Możliwe, że odkrywcy, zmęczeni podróżą, zobaczyli w nim grzybka leniwie wylegującego się na świetle, otulonego pierzynką mchów. Próżniak jest niejadalny, ale nie trujący. Ma raczej nieprzyjemny mdły smak. Stosuje się go do okładów na zmiany skórne o charakterze infekcji grzybiczych. Może też stanowić składnik eliksirów przeciwdziałających pleśnieniu. Działa silnie hamująco na wzrost innych gatunków grzybów. Zwłaszcza pasożytniczych i chorobotwórczych.
Przypadkowe spożycie Próżniaka wykazało ciekawe skutki uboczne. Stwierdzono, że spożyty poprawia zdolności oddechowe na dużych wysokościach. Zapobiega bezdechowi i słabości związanym z podróżowaniem w najwyższe partie gór. Wywar z Próżniaka szczególnie ceniony jest przez żołnierzy Amarthu dosiadających Everetów.

3. Sposób przechowywania:
Świeże grzyby nie pleśnieją, ale często silnie robaczywieją, dlatego się je suszy. Najlepiej przechowuje się je nawleczone na nici, w postaci girland. Powinny być trzymane w pomieszczeniu przewiewnym, suchym i naświetlonym.

4. Trwałość:
Suszone w kawałkach lub w całości, przechowywać można do roku czasu.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Jako maść lub okłady aplikowany jest powierzchniowo, czyli na skórę. Nie można stosować na rany otwarte, ze względu na możliwość wdania się zakażenia (bakteryjnego, nie grzybicznego). Jako wywar podawany doustnie, często łącznie z syropem owocowym lub z miodem dla zniwelowania przykrego smaku.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Spożyty na surowo nie powoduje przykrych konsekwencji ze strony układu pokarmowego. Leczy grzybice, których objawy zwykle ustępują po upływie 3 do 8 dni, w zależności od stopnia zaawansowania choroby. Podawany profilaktycznie jako wywar, zapobiega dolegliwościom związanym z przebywaniem na dużych wysokościach.

6.1 Czas, po jakim zaczyna działać:
W przypadku leczenia grzybicy - po upływie pierwszej doby.
W przypadku leczenia lub zapobiegania chorobie wysokościowej - po kilkunastu minutach.

6.2 Antidotum i jego dostępność:
nie dotyczy

(Pierwszy raz opisany i zastosowany podczas wyprawy na ziemie Paktu Południa)

Autor: Feän Walles

Wróć do strony głównej