Złota Pieśń

Przeglądano 1004 razy

1. Typ: Roślina

2. Opis:
Drzewo liściaste, z pozoru zwyczajne. Osiąga około pięciu do siedmiu metrów wysokości. Występuje dość rzadko, na roślinę natknąć się można wyłącznie w Puszczy Irimgardzkiej. Listowie o nasadzie okrągławej i zaostrzonym szczycie. Gubi liście na zimę. Lubi stanowiska jasne, średnio wilgotne. Od Nathmela do Kahala, ostatniej nocy miesiąca dzieje się coś niezwykłego. W korze drzewa pojawiają się maleńkie wypustki, z których wypływa złota, świecąca ciecz. Nad ranem substancja zastyga i zmienia kolor na czarny. W ciągu doby wsiąka z powrotem w korę. Ciecz jest jedynym wartościowym elementem Złotej Pieśni.

3. Sposób przechowywania:
Płynną jeszcze i złotą ciecz drzewa należy zebrać do fiolki i trzymać w zamknięciu. Należy chronić ją przed dopływem powietrza i światłem Solimusa.
Sczerniałą i zastygłą żywicę należy również zebrać do fiolki. Nie trzeba jej jednak chronić przed światłem Solimusa, a jedynie przed dopływem powietrza.

4. Trwałość:
Świeża, złota ciecz, przechowywana w odpowiednich warunkach nadaje się do użycia przez dwa miesiące od zebrania. Później wysycha i traci swoje właściwości.
Sczerniałą substancję można używać przez miesiąc od zebrania.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Zarówno złotą, jak i sczerniałą już ciecz należy podawać doustnie.

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Złota żywica - wypita świeżo z fiolki wzmacnia organizm. Nieznacznie łagodzi ból, wspomaga gojenie ran, wyostrza zmysły (węch, słuch, wzrok).
Sczerniała żywica - wrzucona do wrzącej wody staje się trucizną. Po ostudzeniu można dodać do napoju lub jedzenia. Przytępia zmysły, wywołuje nudności, gorączkę i osłabia organizm.

Autor: Sheva

Wróć do strony głównej