Mgielniczka Lunarna (Lunaris Nebularis)

Przeglądano 973 razy

1. Typ: roślina, kwiat

2. Opis:
Lunaris Nebularis, potocznie zwana Mgielniczką Lunarną, jest niewielkim, jasno fioletowym kwiatkiem. Osiąga wysokość do 10 cm. Roślina wyrasta z cebulek, które mogą być używane jako element dekoracyjny potraw. Jednak trzeba pamiętać, iż są one niejadalne. Sama cebulka ma zielonkawo-lazurowy kolor. Łodygi i liście tych kwiatów stosuje się jako karmę dla gryzoni. Natomiast niteczek rosnących z płatków Mgielniczki Lunarnej można używać jako odczynników stabilizujących działanie mikstur leczniczych. Różnica pomiędzy męskim, a żeńskim kwiatem jest taka, iż odmiana męska na swoich płatkach posiada bladożółte paseczki i takiego też koloru są ich cieniutkie końcówki. Roślina ma nietypowe, szpiczaście zakończone płatki, z których rozciągają się delikatne nici przypominające pajęczynę. Dzięki nim roślina może się rozmnażać, przenosząc w ten sposób swój pyłek do kwiatów innej płci. Zapylają się samoistnie, nie potrzebując do tego owadów. Kwiaty te rosną w niewielkich skupiskach, a ich nici łączą się ze sobą, tworząc złudzenie unoszącej się nad nimi mgiełki. Kwitną dwa razy do roku (gdy promienie księżyca padają na ich kielichy), na przełomie drugiego i trzeciego tygodnia Rasber’a oraz w pierwszych dwóch tygodniach Kahal’a. W okresie pełnego rozkwitu przybierają kolor różowy, a ich liście zmieniają odcień z ciemnej zieleni na lekko niebieskawy. Roślina ta rośnie jedynie na Wyspie Mew. Dokładniej w jej północnej części wybrzeża - w pobliżu niewielkich oczek wodnych, w których gromadzi się morska woda.
Płatki kwiatów mają lekko gorzkawy smak, który zupełnie nie współgra z zapachem, przywodzącym na myśl jagody. Podczas procesu gnilnego wydziela silnie mdlący zapach, który przy zbyt długim wdychaniu może powodować silne bóle głowy i krwotok z nosa. Odnotowano około dziewięćdziesiąt zgonów, na skutek spożycia źle przechowywanej lub nadmiernej ilości rośliny.

3. Sposób przechowywania:
Najlepiej przechowywać w formie sadzonki, w pobliżu osolonej, bądź morskiej wody, która ma temperaturę pokojową. Nie lubi zbytniego nasłonecznienia, więc powinna się znajdować w półcieniu, osadzona w wilgotnej glebie wraz z korzeniami. Uschnięte kwiaty nie nadają się do spożycia, ani tworzenia mikstur.

4. Trwałość:
Najpóźniej po 4 godzinach od zerwania kwiaty powinny być ugotowane - przygotowane w formie wywaru. W formie sadzonek mogą trwać cały rok o ile mają odpowiednie warunki. Sadzonka niewłaściwie przechowywana, wysycha, bądź gnije.

5. Sposób, w jaki dostarcza się ją do organizmu:
Doustnie

6. Efekt, jaki powoduje jej zażycie/dostarczenie do organizmu:
Spożyte mają działanie łagodzące zgagę i lecznicze – działa neutralizująco na niektóre trucizny tj ropuszy śluz, ukąszenia owadów. Spożycie Lunaris Nobularis w dawce większej niż pięć kwiatów powoduje ciężkie zatrucie pokarmowe, mogące prowadzić do ostrych wrzodów przewodu pokarmowego. Jeśli wywar spożyje się później niż 12 godzin od jego przygotowania, wywołuje długotrwałą biegunkę i wymioty. Objawy te mogą trwać od dwóch do trzech dób od spożycia wadliwej mikstury.

6.1 - Czas, po jakim zaczyna działać:
Zaczyna działać po około 5 minutach od wypicia wywaru.

6.2 - Antidotum i jego dostępność:
Nie zanotowano informacji o konieczności podawania antidotum. Objawy przechodzą samoczynnie po mniej więcej 2 dobach od zatrucia.

Autor: Eloyn Nelvanas

Wróć do strony głównej