Lemurożarłok

Przeglądano 1043 razy

Z Wielkiej Biblioteki Cesarskiej
Dział XXX Potwory i Bestie
Stronica 8
Gatunek: Lemuropodobne
Rycina

 


1. Opis wyglądu:
Lemurożarłok jest zwierzęciem stworzonym przez cesarskich magów około dwieście lat temu. Próbowano zmutować lemura z nietoperzem. Był to dość nieudany eksperyment, który wymknął się spod kontroli. Do dziś próbuje się „udoskonalić” nowopowstały gatunek, jednak z marnym skutkiem. Lemurożarłoki nie różnią się za bardzo od swoich „kuzynów” czyli lemurów. Długość ich całego ciała (mierząc od początku głowy do kończyn dolnych) zazwyczaj nie przekracza około pięćdziesięciu centymetrów. Ciało zwierzątek pokryte jest puchatą sierścią, która zapewnia im utrzymanie odpowiedniej temperatury ciała. Najczęściej ich futerko jest kremowo - brązowe. Czasami zdarzają się osobniki, które są żółte, pomarańczowe lub całe brązowe. Lamurożarłoki mają dwie pary kończyn - jedną przednią oraz jedną tylną. Zazwyczaj poruszają się na czterech kończynach, chociaż odpowiednio przyuczone potrafią przez chwilę utrzymać się tylko na dwóch łapkach. Każda łapka zakończona jest trzema palcami. Ich pazurki są ostre jak brzytwa, wysuwają się z fałdu skórnego mimowolnie, kiedy zwierzątko jest w opałach albo chce wspinać się, na przykład na drzewo. Pomiędzy tułowiem a przednimi kończynami lemurożarłoki posiadają brązową błonę, która bardzo przypomina tą, z której zbudowane są skrzydła nietoperzy. Dzięki tej błonie lemurożałroki potrafią unieść się w powietrze i szybować. Tak jak lemury, lemurożarłoki mogą poszczycić się pięknym pręgowanym oraz puszystym (najczęściej tym „dodatkowym” kolorem jest brązowy) ogonem, który najczęściej jest tak samo długi jak ciało. Ogon jest chwytny. Lemurożarłoki używają go także podczas „latania”, niczym ptaki. Łepki lemurożarłoków można porównać do okrągłego owocu, z którego wyrastają gigantyczne uszy królika. W środku uszu znajdują się charakterystyczne frędzelki. Środek ucha pokrywa cieniutka warstwa sierści, która tak jak na ogonie jest pręgowana. Najczęściej spotyka się lemurożarłoki o żółto-pomarańczowych uszach. Pyszczek jest lekko wysunięty do przodu. Kończy się on czarnym noskiem, który (jak u psów) powinien być mokry, jeśli zwierzątko jest zdrowe. Ich ząbki są małe, ale ostre. Pomagają im wgryźć się w najtwardsze owoce. Każdy lemurożarłok, bez wyjątku, ma lewe oko niebieskie, a prawe zielone.

2. Występowanie i zwyczaje
Z początku lemurożarłoki występowały jedynie w kierunku północno-zachodnim od Azeloth, czyli w Nadmorskim Borze. W ciągu kilku lat zaczęto obserwować ich wędrówki po całym Fallathanie. Obecnie znajdują się prawie na całym sferrum (prawdopodobnie także na terenach znajdujących się na wschód od Gór Krańca Świata). Największe ich skupiska występują w Dziadowskiej Kniei, Zapomnianym Lesie, Dol Velen oraz Północnym Przyczółku.
Lemurożarłoki żyją głównie w stadach - skupiskach. Nie ma jednak wśród nich wyraźnie zarysowanej hierarchii. Każdy dorosły dba o młode, które tuż po urodzeniu jest bardzo nieporadne i nie potrafi nic samo zrobić. Lemurożarłoki osiągają dorosły wiek już w drugim roku życia. Jest to dość imponujące, szczególnie mając na uwadze fakt, że potrafią żyć nawet przez pięćdziesiąt lat, a więc dwa razy dłużej niż lemury. Lemurożarłoki są ssakami. Ich okres godowy rozpoczyna się wczesną jesienią. Wtedy można spodziewać się ataków na swoje sady, ponieważ samica lemurożarłoka wybierze tego kandydata, który przyniesie jej jak najwięcej jedzenia. Ciąża trwa około trzy miesiące.
Lemurożarłoki, jak sama nazwa wskazuje, są wielkimi żarłokami. To właśnie sprawiło, że eksperyment uznano za niepowodzenie. Chciano uzyskać niepozornie wyglądające zwierzątko, które będzie mogło posłużyć jako zwiadowca wrogiego terenu. Lemurożarłoki okazały się jednak być wielkimi psotnikami (potrafią narobić wielkiego wrzasku, jeśli tylko ktoś na nich nakrzyczy albo usłyszą głośny świst; dodatkowo używają swoich pazurków w najmniej oczekiwanych momentach). Całe stada oraz rodziny lemurożarłoków potrafią zniszczyć w parę minut sad z jabłkami. Niektóre lemurożarłoki przeniosły się nawet do miast, (ponieważ tam najłatwiej jest zdobyć pożywienie) gdzie wiele z nich zostało udomowionych tylko z powodów ich wyglądu (czyli tak jak kot domowy). Pomimo swojego wielkiego apetytu, lemurożarłoki są ulubieńcami dzieci. To dowodzi, że lemurożarłoki potrafią być przyjazne w stosunku do ludzi. Oczywiście o ile je dobrze karmią. Jak to się stało, że lemurożarłoki stały się ulubieńcami dzieci? Wszystko przez bajki! Całą winę przypisuje się bardce Meeriele z Azeloth, która jako pierwsza ułożyła balladę o „stworku z wyłupiastymi oczkami”. Zaraz inni twórcy zaczęli tworzyć na temat lemurożarłoków różne historie, najczęściej opowiadające o tym jak bardzo są słodkie oraz niewinne. Takie przekonanie utrzymuje się do dziś wśród wszystkich. Uważa się, że lemurożarłoki to śmieszne zwierzątka, idealny prezent dla ośmiolatka (bo po co kupować drogiego i niebezpiecznego sokoła, skoro dziecko może dostać coś ładnego, puchatego i też potrafiącego latać?). Prawdopodobnie to dzięki Meeriele lemurożałokom udało się przetrwać, a Fallathan dał im szansę, aby się rozmnożyć. Lemurożarłoki są tylko roślinożerne. Jeśli jednak ktoś poda im mięso - zjedzą. Po zjedzeniu mięsa mają wyjątkowo okropne rewolucje żołądkowe. Efekt może być natychmiastowy.

Autor: Chochlik

Wróć do strony głównej